Ahoj Przybyszu!
Mowa jest w rozbudowie na wstępnym etapie translacji. Jest to najdłuższy tekst w Kanonie Therawady, będzie podzielony na 6 stron, każda strona będzie poświęcona jednemu rozdziałowi albo recytacji. W przyszłości powstanie wstęp, w nim także techniczne niuanse odnośnie edycji tekstu palijskiego, na którym opieram tłumaczenie (zaczerpniętej ze strony www.ancient-buddhist-texts.net). Tłumaczenie robione jest bezpośrednio z palijskiego, z krytyczną analizą porównawczą kilku wersji angielskojęzycznych. Wszelkie sugestie pisać priv albo na forum sasana.pl
Z mettą

MN16 - lista rozdziałów

Recytacja 2
Recytacja 3
Recytacja 4
Recytacja 5
Recytacja 6

Wstęp

tbc


MN.001

Mahāparinibbāna Sutta (DN.16.1)

Mowa ??

Tłumaczenie na podstawie oryginalnego tekstu w Pāḷi - Paweł Łucjan

alternatywne tłumaczenie: Siristru

[Paṭhamabhāṇavāraṁ]
[1: Rājā Ajātasattu]1

[Pierwsza Recytacja]

[1: Radża Adzatasattu]

evaṁ me sutaṁ: [1]

Tak słyszałem: [1]

ekaṁ samayaṁ bhagavā rājagahe viharati gijjhakūṭe pabbate. [2]

Pew­nego razu Bło­go­sła­wiony prze­by­wał na Sę­pim Szczy­cie nie­opo­dal Radzagahy. [2]

tena kho pana samayena rājā māgadho ajātasattu vedehiputto, vajjī abhiyātukāmo hoti. so evam-āha: [3]

Było to w czasie, kiedy Adżata­sattu Ve­de­hi­putta radża Maga­dhy pragnął na­paść na Vadżdżiów, stąd głosił: [3]

“ahaṁ hime11 vajjī evaṁmahiddhike evaṁmahānubhāve ucchecchāmi, vināsessāmi vajjī, anayabyasanaṁ āpādessāmi vajjī” ti. [4]

“Znisz­czę tych po­tęż­nych i mo­car­nych Vadżdżiów! Zmiaż­dżę ich; do klę­ski do­pro­wa­dzę, i roz­łamu!”

atha kho rājā māgadho ajātasattu vedehiputto, vassakāraṁ brāhmaṇaṁ magadhamahāmattaṁ āmantesi: [5]

Aż zawołał pierw­szego mi­ni­stra Maga­dhy, bramina Wassakarę:

“ehi tvaṁ brāhmaṇa yena bhagavā tenupasaṅkama, upasaṅkamitvā mama vacanena bhagavato pāde sirasā vandāhi, appābādhaṁ appātaṅkaṁ lahuṭṭhānaṁ balaṁ phāsuvihāraṁ puccha: ‘rājā bhante māgadho ajātasattu vedehiputto bhagavato pāde sirasā vandati, appābādhaṁ appātaṅkaṁ lahuṭṭhānaṁ balaṁ phāsuvihāraṁ pucchatī.’ ti evañ-ca vadehi: ‘rājā bhante māgadho ajātasattu vedehiputto vajjī abhiyātukāmo.14 so evam-āha: [6]

- Idź bra­mi­nie i udaj się do Bło­go­sła­wio­nego, by paść mu do stóp w mym imieniu i o zdro­wie spy­tać, czy bez cho­rób jest, czy sił mu star­cza i spo­koju, czy nie brak mu niczego. [Po czym po­wiedź]: „Bhante, Adżata­sattu Wde­hi­putta, radża Ma­ga­dhy pada do stóp Bło­go­sła­wio­nego i o zdro­wie pyta, czyś bez cho­rób jest, czy sił ci star­cza i spo­koju, czy nie brak ci ni­czego”. I da­lej: „Ajāta­sattu Ve­de­hi­putta król Māga­dhy pra­gnie na­paść na Vaj­jīów, stąd wieści: [6]

“ahaṁ hime vajjī evaṁmahiddhike evaṁmahānubhāve ucchecchāmi, vināsessāmi vajjī, anayabyasanaṁ āpādessāmī vajjī” ti. yathā ca te bhagavā byākaroti, taṁ sādhukaṁ uggahetvā, mama āroceyyāsi, na hi tathāgatā vitathaṁ bhaṇantī.” ti [7]

‘Znisz­czę tych po­tęż­nych i mo­car­nych Vaj­jīów! Zmiaż­dżę ich! Do klę­ski do­pro­wa­dzę i roz­łamu!’”. A słowa Błogosławionego ty zapamiętaj i do mnie zwróć, wszak od Tathāgathy dowiesz się tylko prawdy. [7]

“evaṁ bho” ti kho vassakāro brāhmaṇo magadhamahāmatto, rañño māgadhassa ajātasattussa vedehiputtassa paṭissutvā, bhaddāni bhaddāni yānāni yojāpetvā, bhaddaṁ18 bhaddaṁ yānaṁ abhiruhitvā, bhaddehi bhaddehi yānehi rājagahamhā niyyāsi, yena gijjhakūṭo pabbato tena pāyāsi yāvatikā yānassa bhūmi yānena gantvā, yānā paccorohitvā pattiko va yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodi, sammodanīyaṁ kathaṁ sārāṇīyaṁ vītisāretvā, ekam-antaṁ nisīdi. ekam-antaṁ nisinno kho vassakāro brāhmaṇo magadhamahāmatto bhagavantaṁ etad-avoca: [8]

- Tak, Pa­nie — zawtórował bra­min Was­sa­kara.

Zaraz przygotowano najlepsze pojazdy, więc wyruszył konwój z Radżagahy w kie­ru­nku Sę­piego Szczytu. I jechał dopóki droga na to pozwalała, a dalej bramin wyprawił się pieszo. A gdy zbliżył się do Błogosławionego to wymienił z nim grzeczności, by móc zasiąść u jego boku. Nie prędzej zaczął mówić:

“rājā bho gotama māgadho ajātasattu vedehiputto bhoto gotamassa pāde sirasā vandati, appābādhaṁ appātaṅkaṁ lahuṭṭhānaṁ balaṁ phāsuvihāraṁ pucchati. rājā bho gotama māgadho ajātasattu vedehiputto vajjī abhiyātukāmo. so evam-āha: ‘ahaṁ hime vajjī evaṁmahiddhike evaṁmahānubhāve ucchecchāmi, vināsessāmi vajjī, anayabyasanaṁ āpādessāmī vajjī.’” ti [9]

- Pa­nie Go­tamo, Ajāta­sattu Ve­de­hi­putta król Ma­ga­dhy do stóp twych pada i o zdro­wie pyta, czyś bez cho­rób jest, Pa­nie, czy sił ci star­cza i spo­koju, czy nie brak ci ni­czego? Pa­nie Go­tamo, Ajāta­sattu Ve­de­hi­putta król Ma­ga­dhy pra­gnie na­paść na Vaj­jīów. Po­wiada: ‘Znisz­czę tych po­tęż­nych i mo­car­nych Vaj­jīów! Zmiaż­dżę ich! Do klę­ski do­pro­wa­dzę i rozłamu!’[9]

[2: Satta Vajjī-Aparihāniyā Dhammā]

[2: Sie­dem Rze­czy chro­nią­cych Wadżdżiów przed upadkiem]

tena kho pana samayena āyasmā ānando bhagavato piṭṭhito ṭhito hoti bhagavantaṁ vījamāno. atha kho bhagavā āyasmantaṁ ānandaṁ āmantesi: [10]

A za Błogosławionym stał Czcigodny Ānanda i go wachlował. Do niego Błogosławiony powiedział: [10]

1) “kin-ti te ānanda sutaṁ: ‘vajjī abhiṇhasannipātā22 sannipātabahulā?’” ti [11]

[1] — Ānando, czy sły­sza­łeś, że Wadżdżio­wie gro­ma­dzą się re­gu­lar­nie i w licz­nym gro­nie?

“sutaṁ metaṁ bhante: ‘vajjī abhiṇhasannipātā sannipātabahulā.’” ti [12]

– Tak właśnie sły­sza­łem, Bhante.

“yāvakīvañ-ca ānanda vajjī abhiṇhasannipātā sannipātabahulā bhavissanti vuḍḍhi yeva ānanda vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [13]

– Al­bo­wiem, Ānando, póki Wadżdżio­wie gro­ma­dzą się re­gu­lar­nie i w licz­nym gro­nie, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

2) kin-ti te ānanda sutaṁ: `vajjī samaggā sannipatanti,samaggā vuṭṭhahanti, samaggā vajjīkaraṇīyāni karontī?’” ti [14]

[2] — Ānando, a czy słyszałeś, że Vaj­jīo­wie gro­ma­dzą się i roz­cho­dzą po bra­ter­sku tu­dzież tak do­peł­niają swych oby­wa­tel­skich po­win­no­ści? [14]

“sutaṁ metaṁ bhante vajjī samaggā sannipatanti samaggā vuṭṭhahanti, samaggā vajjīkaraṇīyāni karontī.” ti [15]

– Tak właśnie sły­sza­łem, Pa­nie. [15]

“yāvakīvañ-ca ānanda vajjī samaggā sannipatissanti samaggā vuṭṭhahissanti, samaggā vajjīkaraṇīyāni karissanti, vuḍḍhi yeva ānanda vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [16]

– Al­bo­wiem, Ānando, póki Wadżdżio­wie gro­ma­dzą się i roz­cho­dzą po bra­ter­sku tu­dzież tak do­peł­niają swych oby­wa­tel­skich po­win­no­ści, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

3) kin-ti te ānanda sutaṁ: ‘vajjī apaññattaṁ na paññāpenti, paññattaṁ na samucchindanti, yathāpaññatte porāṇe vajjidhamme samādāya vattantī.’” ti [17]

[3] — Ānando, a czy słyszałeś, że Wadżdżio­wie no­wych norm nie two­rzą, ist­nie­ją­cych nie za­rzu­cają, ali­ści żyją po­dług sta­rego prawa wadżdżiań­skiego?

“sutaṁ metaṁ bhante: ‘vajjī apaññattaṁ na paññāpenti, paññattaṁ na samucchindanti, yathāpaññatte porāṇe vajjidhamme samādāya vattantī.’” ti [18]

– Tak właśnie sły­sza­łem, Pa­nie.

“yāvakīvañ-ca ānanda vajjī apaññattaṁ na paññāpessanti, paññattaṁ na samucchindissanti, yathāpaññatte porāṇe vajjidhamme samādāya vattissanti vuḍḍhi yeva ānanda vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [19]

– Al­bo­wiem, Anando, póki Wadżdżio­wie nie two­rzą no­wych norm, ist­nie­ją­cych – nie za­rzu­cają, ali­ści żyją po­dług sta­rego prawa wadżdżiań­skiego, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

4) kin-ti te ānanda sutaṁ: ‘vajjī ye te vajjīnaṁ vajjimahallakā te sakkaronti garukaronti mānenti pūjenti tesañ-ca sotabbaṁ maññantī.’” ti [20]

[4] — Ānando, a czy słyszałeś, że Vaj­jīo­wie sza­nują star­szy­znę po­śród swo­ich, darzą uznaniem, ce­nią, po­wa­żają i li­czą się z jej zda­niem?

“sutaṁ metaṁ bhante: ‘vajjī ye te vajjīnaṁ vajjimahallakā te sakkaronti garukaronti mānenti pūjenti tesañ-ca sotabbaṁ maññantī.’” ti [21]

– Tak właśnie sły­sza­łem, Bhante. [21]

“yāvakīvañ-ca ānanda vajjī ye te vajjīnaṁ vajjimahallakā te sakkarissanti, garukarissanti mānessanti pūjessanti tesañ-ca sotabbaṁ maññissanti, vuḍḍhi yeva ānanda vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [22]

– Al­bo­wiem, Anando, póki Wadżdżio­wie sza­nują star­szy­znę po­śród swo­ich, darzą uznaniem, ce­nią, po­wa­żają i li­czą się z jej zda­niem, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

5) kin-ti te ānanda sutaṁ: ‘vajjī yā tā kulitthiyo kulakumāriyo tā na okkassa pasayha vāsentī?’” ti [23]

[5] — Anando, a czy słyszałeś, że Wadżdżio­wie nie upro­wa­dzają ko­biet i dziew­cząt z ro­dzin i nie przy­mu­szają ich do współżycia z nimi?

“sutaṁ metaṁ bhante: ‘vajjī yā tā kulitthiyo kulakumāriyo tā na okkassa pasayha vāsentī.’” ti [24]

– Tak właśnie sły­sza­łem, Bhante. [24]

“yāvakīvañ-ca ānanda, vajjī yā tā kulitthiyo kulakumāriyo tā na okkassa pasayha vāsessanti, vuḍḍhi yeva ānanda vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [25]

– Al­bo­wiem, Anando, póki Wadżdżio­wie nie upro­wa­dzają ko­biet i dziew­cząt z ro­dzin i nie przy­mu­szają ich do współżycia z nimi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

6) kin-ti te ānanda sutaṁ: ‘vajjī yāni tāni vajjīnaṁ vajjicetiyāni, abbhantarāni ceva bāhirāni ca tāni sakkaronti, garukaronti mānenti pūjenti, tesañ-ca dinnapubbaṁ katapubbaṁ dhammikaṁ baliṁ no parihāpentī?’” ti [26]

[6] — Anando, a czy słyszałeś, że Wadżdżio­wie trosz­czą się, pie­lę­gnują, do­glą­dają i dbają o swe świą­ty­nie, te w mia­stach i poza nimi, tu­dzież przed za­po­mnie­niem wła­ści­wego strzegą ob­rządku — tego, co za­wczasu był im dany?

“sutaṁ metaṁ bhante: ‘vajjī yāni tāni vajjīnaṁ vajjicetiyāni, abbhantarāni ceva bāhirāni ca tāni sakkaronti, garukaronti mānenti pūjenti, tesañ-ca dinnapubbaṁ katapubbaṁ dhammikaṁ baliṁ no parihāpentī.” ti [27]

Tak właśnie słyszałem, Bhante. [27]

“yāvakīvañ-ca ānanda, vajjī yāni tāni vajjīnaṁ vajjicetiyāni, abbhantarāni ceva bāhirāni ca tāni sakkarissanti, garukarissanti mānessanti pūjessanti, tesañ-ca dinnapubbaṁ katapubbaṁ dhammikaṁ baliṁ no parihāpessanti vuḍḍhi yeva ānanda vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [28]

– Al­bo­wiem, Anando, póki Wadżdżio­wie trosz­czą się, pie­lę­gnują, do­glą­dają i dbają o swe świą­ty­nie, te w mia­stach i poza nimi, tu­dzież przed za­po­mnie­niem wła­ści­wego strzegą ob­rządku — tego, co za­wczasu był im dany, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

7) kin-ti te ānanda sutaṁ: `vajjīnaṁ arahantesu dhammikā rakkhāvaraṇagutti susaṁvihitā, kin-ti anāgatā ca arahanto vijitaṁ āgaccheyyuṁ, āgatā ca arahanto vijite phāsuṁ29 vihareyyun?’”-ti [29]

[7] — Anando, a czy słyszałeś, że Wadżdżio­wie za­pew­niają Ara­ha­tom na­le­żytą ochronę, opiekę i pa­tro­nat, że kolejni chcą tam wędrować a obecnym żyje się dogodnie?

“sutaṁ metaṁ bhante: ‘vajjīnaṁ arahantesu dhammikā rakkhāvaraṇagutti susaṁvihitā, kin-ti anāgatā ca arahanto vijitaṁ āgaccheyyuṁ, āgatā ca arahanto vijite phāsuṁ vihareyyun.’”-ti [30]

Tak właśnie słyszałem, Bhante. [30]

“yāvakīvañ-ca ānanda, vajjīnaṁ arahantesu dhammikā rakkhāvaraṇagutti susaṁvihitā bhavissati, kin-ti anāgatā ca arahanto vijitaṁ āgaccheyyuṁ, āgatā ca arahanto vijite phāsuṁ vihareyyuṁ,30 vuḍḍhi yeva ānanda vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihānī.” ti [31]

– Al­bo­wiem, Anando, póki Wadżdżio­wie za­pew­niają Ara­ha­tom na­le­żytą ochronę, opiekę i pa­tro­nat, że kolejni chcą tam wędrować a obecnym żyje się dogodnie, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

atha kho bhagavā vassakāraṁ brāhmaṇaṁ magadhamahāmattaṁ āmantesi: [32]

Z kolei do bramina Vas­sa­kāry powiedział: [32]

“ekam-idāhaṁ brāhmaṇa samayaṁ vesāliyaṁ viharāmi sārandade cetiye tatrāhaṁ vajjīnaṁ ime satta aparihāniye dhamme desesiṁ. yāvakīvañ-ca brāhmaṇa ime satta aparihāniyā dhammā vajjīsu ṭhassanti, imesu ca sattasu aparihāniyesu dhammesu vajjī sandississanti, vuḍḍhi yeva brāhmaṇa vajjīnaṁ pāṭikaṅkhā no parihānī.” ti [33]

– Bra­mi­nie, prze­by­wa­łem swego czasu w Ve­sāli, w świą­tyni Saran­dada, gdzie na­ucza­łem Wadżdżiów o tych sied­miu rze­czach chro­nią­cych przed upad­kiem. Al­bo­wiem, brami­nie, póki Vaj­jīo­wie będą trzy­mać się tych sied­miu rze­czy chro­nią­cych przed upad­kiem, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

evaṁ vutte vassakāro brāhmaṇo magadhamahāmatto bhagavantaṁ etad-avoca: [34]

Na co brah­min ­odparł: [34]

“ekam-ekena pi bho gotama aparihāniyena dhammena samannāgatānaṁ vajjīnaṁ, vuḍḍhi yeva pāṭikaṅkhā no parihāni, ko pana vādo sattahi aparihāniyehi dhammehi? akaraṇīyā va bho gotama vajjī raññā māgadhena ajātasattunā vedehiputtena, yad- idaṁ yuddhassa aññatra upalāpanāya aññatra mithubhedāya. handa ca dāni mayaṁ bho gotama gacchāma bahukiccā mayaṁ bahukaraṇīyā.” ti [35]

– A za­tem, Pa­nie Go­tamo, póki Wadżdżio­wie są w po­sia­da­niu choćby jed­nej spo­śród wymienionych rzecz, nie wspo­mi­na­jąc już o wszyst­kich sied­miu, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku? Pa­nie Go­tamo, nie wojną a dyplomacją Adżata­sattu We­de­hi­putta radża Ma­ga­dhy pokona Wadżdżiów, tudzież in­trygę za­szcze­pia­jąc w ich sze­re­gach. Tym­cza­sem, Pa­nie Go­tamo, czas już na mnie, wszak natłok mam obo­wiąz­ków, mnóstwo spraw na mnie czeka.

“yassa dāni tvaṁ brāhmaṇa kālaṁ maññasī.” ti [36]

– Braminie, ty sam wiesz, co powinieneś robić. [36]2

atha kho vassakāro brāhmaṇo magadhamahāmatto, bhagavato bhāsitaṁ abhinanditvā anumoditvā uṭṭhāyāsanā pakkāmi. [37]

Zadowolony z przebiegu rozmowy, bramin Was­sa­kara wstał, po czym się oddalił. [37]

[3: Satta Saṅgha-Aparihāniyā Dhammā (1-7)]

[3: Siedem rzeczy chroniących saṅghę przed upadkiem (1-7)]

atha kho bhagavā acirapakkante vassakāre brāhmaṇe magadhamahāmatte, āyasmantaṁ ānandaṁ āmantesi: [38]

A gdy ów odszedł, Błogosławiony zwrócił się do Czcigodnego Anandy:

“gaccha tvaṁ ānanda yāvatikā bhikkhū rājagahaṁ upanissāya viharanti, te sabbe upaṭṭhānasālāyaṁ sannipātehī.” ti [39]

Ānando, idź i zbierz w Sali Zebrań [footnote]Zgromadzeń[/footnote] każdego mnicha w obrębie Radżagahy.

“evaṁ bhante,” ti kho āyasmā ānando bhagavato paṭissutvā, yāvatikā bhikkhū rājagahaṁ upanissāya viharanti, te sabbe upaṭṭhānasālāyaṁ sannipātetvā yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā, ekam-antaṁ aṭṭhāsi. ekam-antaṁ ṭhito kho āyasmā ānando bhagavantaṁ etad-avoca: [40]

- Tak, Bhante – zawtórował Czci­godny Ānanda. I powrócił, gdy tylko zebrał mnichów, i okazał Błogosławionemu szacunek, by móc stanąć u jego boku. Nie prędzej powiedział:

“sannipatito bhante bhikkhusaṅgho, yassa dāni bhante bhagavā kālaṁ maññasī.” ti [41]

- Bhante, wspól­nota mni­sia już się ze­brała. Niech Bło­go­sław­iony zadecyduje, co dalej.

atha kho bhagavā uṭṭhāyāsanā yena upaṭṭhānasālā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi. nisajja kho bhagavā bhikkhū āmantesi: [42]

Na to Błogosławiony wstał i poszedł do Sali Zgromadzeń. Tam zasiadł na przygotowanym miejscu. I przemówił:

“satta vo bhikkhave aparihāniye dhamme desessāmi, taṁ suṇātha sādhukaṁ manasikarotha bhāsissāmī.” ti [43]

- Mnisi, na­uczę was o sied­miu rze­czach chro­nią­cych przed upad­kiem. Skupcie się i posłu­chaj­cie, al­bo­wiem będę mówił.

“evaṁ bhante,” ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ, bhagavā etad-avoca: [44]

- Tak, Bhante — za­wtó­ro­wali mnisi.
Bło­go­sła­wiony mówił dalej: 

1) “yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū abhiṇhasannipātā sannipātabahulā bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave38 bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [45]

[1] Mnisi, póki mnisi gro­ma­dzą się re­gu­lar­nie i w licz­nym gro­nie, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

2) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū samaggā sannipatissanti samaggā vuṭṭhahissanti, samaggā saṅghakaraṇīyāni karissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [46]

[2] Mnisi, póki mnisi gro­ma­dzą się i roz­cho­dzą po bra­ter­sku tu­dzież tak do­peł­niają swych po­win­no­ści wzglę­dem Saṅghi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

3) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū apaññattaṁ na paññāpessanti paññattaṁ na samucchindissanti, yathāpaññattesu sikkhāpadesu samādāya vattissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [47]

[3] Mnisi, póki mnisi nie two­rzą no­wych norm a ist­nie­ją­cych nie za­rzu­cają, ali­ści żyją po­dług usta­lo­nego ze­stawu re­guł, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

4) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū ye te bhikkhū therā, rattaññū cirapabbajitā saṅghapitaro saṅghaparināyakā te sakkarissanti garukarissanti mānessanti pūjessanti tesañ-ca sotabbaṁ maññissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [48]

[4] Mnisi, póki mnisi sza­nują star­szy­znę mni­sią, tych o dłu­gim stażu, co dawno wyszli [z domów], oj­ców i przy­wód­ców Wspól­noty, póki okazują im szacunek, mają wzgląd, po­wa­żają, i li­czą się z ich zda­niem, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

5) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū uppannāya taṇhāya ponobhavikāya na vasaṁ gacchissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [49]

[5] Mnisi, póki mnisi nie ule­gają wpły­wowi po­ja­wia­ją­cego się pra­gnie­nia, co zwia­stuje po­nowne na­ro­dziny, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

6) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū āraññakesu senāsanesu sāpekkhā bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [50]

[6] Mnisi, póki mnisi pra­gną życia w le­sie, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

7) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū paccattañ-ñeva satiṁ upaṭṭhapessanti, kin-ti anāgatā ca pesalā sabrahmacārī āgaccheyyuṁ, āgatā ca pesalā sabrahmacārī phāsuṁ vihareyyuṁ, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [51]

[7] Mnisi, póki mnisi — każdy z osobna — praktykują uważność tak, że wprawni z braci chcą do nich przybywać, a dla obecnych towarzystwem są dogodnym, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

yāvakīvañ-ca bhikkhave ime satta aparihāniyā dhammā bhikkhūsu ṭhassanti, imesu ca sattasu aparihāniyesu dhammesu bhikkhū sandississanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [52]

Al­bo­wiem, mnisi, póki mnisi będą prze­cho­wy­wać tych sie­dem rze­czy chro­nią­cych przed upad­kiem, póki będą żyć w zgo­dzie z nimi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

[4: Apare Satta Saṅgha-Aparihāniyā Dhammā (8-14)]

[4: Siedem rzeczy chroniących saṅghę przed upadkiem (8-14)]

apare pi vo bhikkhave satta aparihāniye dhamme desessāmi, taṁ suṇātha sādhukaṁ manasikarotha bhāsissāmī ti.” [53]

Mnisi, na­uczę was dal­szych sied­miu rze­czy chro­nią­cych przed upad­kiem Skupcie się i posłu­chaj­cie, al­bo­wiem będę mówił.

“evaṁ bhante,” ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ, bhagavā etad-avoca: [54]

- Tak, Bhante — za­wtó­ro­wali mnisi.
Bło­go­sła­wiony mówił dalej:

1) “yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū na kammārāmā bhavissanti, na kammaratā na kammārāmataṁ anuyuttā, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [55]

[1] Mnisi, póki mnisi nie robią czegoś dla przy­jem­no­ści, nie upodobali sobie robienia czegoś czy nie pochłania ich przy­jem­ność ro­bie­nia cze­goś, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

2) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū na bhassārāmā bhavissanti, na bhassaratā, na bhassārāmataṁ anuyuttā, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [56]

[2] Mnisi, póki mnisi nie roz­ma­wiają dla przy­jem­no­ści, nie upodobali sobie rozmów czy też nie pochłania ich przy­jem­ność rozmawiania, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

3) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū na niddārāmā bhavissanti na niddāratā na niddārāmataṁ anuyuttā, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [57]

[3] Mnisi, póki mnisi nie śpią dla przy­jem­no­ści, nie upodobali sobie spania czy też nie pochłania ich przy­jem­ność spania, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

4) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū na saṅgaṇikārāmā bhavissanti na saṅgaṇikāratā na saṅgaṇikārāmataṁ anuyuttā, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [58]

[4] Mnisi, póki mnisi nie spotykają się dla przy­jem­no­ści, nie upodobali sobie spotkań czy też nie pochłania ich przy­jem­ność spotykania się, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

5) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū na pāpicchā bhavissanti, na pāpikānaṁ icchānaṁ vasaṁ gatā, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [59]

[5] Mnisi, póki mnisi nie trzymają się szkodliwych pragnień i nie poddają się ich wpływowi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

6) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū na pāpamittā bhavissanti, na pāpasahāyā na pāpasampavaṅkā, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [60]

[6] Mnisi, póki mnisi nie wiążą się ze szkodliwymi przyjaciółmi, szkodliwymi towarzyszami tudzież kompanami, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

7) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū na oramattakena visesādhigamena antarā vosānaṁ āpajjissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [61]

[7] Mnisi, póki mnisi nie po­prze­stają li tylko na po­mniej­szych osią­gnię­ciach, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

yāvakīvañ-ca bhikkhave ime satta aparihāniyā dhammā bhikkhūsu ṭhassanti, imesu ca sattasu aparihāniyesu dhammesu bhikkhū sandississanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [62]

Al­bo­wiem, mnisi, póki mnisi będą prze­cho­wy­wać te sie­dem rze­czy chro­niące przed upad­kiem, póki będą żyć w zgo­dzie z nimi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

[5: Apare Satta Saṅgha-Aparihāniyā Dhammā (15-21)]

[5: Siedem rzeczy chroniących Saṅghę przed upadkiem (15-21); [A7.23]]

apare pi vo bhikkhave satta aparihāniye dhamme desessāmi, taṁ suṇātha sādhukaṁ manasikarotha bhāsissāmī ti.” [63]

Mnisi, na­uczę was dal­szych sied­miu rze­czy chro­nią­cych przed upadkiem

“evaṁ bhante,” ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ, bhagavā etad-avoca: [64]

PL

1) “yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū saddhā bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [65]

… [1] Mnisi, póki mnisi mają wiarę (sad­dhā)

2) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū hirimanā bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [66]

[2] … mają poczucie wstydu (hi­ri­manā)

3) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū ottappī bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [67]

[3] … i przyzwoitości (ot­tappī)

4) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū bahussutā bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [68]

…[4] są osłuchani (z Dhammą) (ba­hus­sutā)

5) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū āraddhaviriyā bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [69]

[5] … są wytrwali (ārad­dha­vi­riyā)

6) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū upaṭṭhitassatī bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [70]

[6] … są uważni (upaṭṭhitassatī)

7) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū paññavanto bhavissanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [71]

[7] … póki mnisi są mą­drzy (paññavanto), póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

yāvakīvañ-ca bhikkhave ime satta aparihāniyā dhammā bhikkhūsu ṭhassanti, imesu ca sattasu aparihāniyesu dhammesu bhikkhū sandississanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [72]

Al­bo­wiem, mnisi, póki mnisi będą prze­cho­wy­wać te sie­dem rze­czy chro­niące przed upad­kiem, póki będą żyć w zgo­dzie z nimi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

[6: Apare Satta Saṅgha-Aparihāniyā Dhammā (22-28)]

[6:Siedem rzeczy chroniących Saṅghę przed upadkiem (22-28) [A7.24]

apare pi vo bhikkhave satta aparihāniye dhamme desessāmi, taṁ suṇātha sādhukaṁ manasikarotha bhāsissāmī ti.” [73]

Mnisi, na­uczę was dal­szych sied­miu rze­czy chro­nią­cych przed upad­kiem 

“evaṁ bhante,” ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ, bhagavā etad-avoca: [74]

PL

1) “yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū satisambojjhaṅgaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni.[75]

… [1] Mnisi, póki mnisi do­sko­nalą uważ­ność jako czyn­nik prze­bu­dze­nia (satisambojjhaṅgaṃ) …

2) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū dhammavicayasambojjhaṅgaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [76]

[2] … doskonalą ana­lizę zja­wisk jako czyn­nik prze­bu­dze­nia (dhammavicayasambojjhaṅgaṃ) …

3) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū viriyasambojjhaṅgaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [77]

[3] … doskonalą ener­gię jako czyn­nik prze­bu­dze­nia (viriyasambojjhaṅgaṃ) …

4) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū pītisambojjhaṅgaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [78]

[4] … doskonalą unie­sie­nie jako czyn­nik prze­bu­dze­nia (pītisambojjhaṅgaṃ) …

5) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū passaddhisambojjhaṅgaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [79]

[5] … doskonalą wy­ci­sze­nie jako czyn­nik prze­bu­dze­nia (passaddhisambojjhaṅgaṃ) …

6) bhikkhū samādhisambojjhaṅgaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāyāvakīvañ-ca bhikkhave bṭikaṅkhā no parihāni. 6) [80]

[6] … doskonalą sku­pie­nie jako czyn­nik prze­bu­dze­nia (samādhisambojjhaṅgaṃ) …

7) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū upekkhāsambojjhaṅgaṁ60 bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [81]

[7] Mnisi, póki mnisi doskonalą zrów­no­wa­że­nie jako czyn­nik prze­bu­dze­nia (upekkhāsambojjhaṅgaṃ), póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

yāvakīvañ-ca bhikkhave ime satta aparihāniyā dhammā bhikkhūsu ṭhassanti, imesu ca sattasu aparihāniyesu dhammesu bhikkhū sandississanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [82]

Al­bo­wiem, mnisi, póki mnisi będą prze­cho­wy­wać te sie­dem rze­czy chro­niące przed upad­kiem, póki żyją w zgo­dzie z nimi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

[7: Apare Satta Saṅgha-Aparihāniyā Dhammā (29-35)]

[7: Siedem rzeczy chroniących Saṅghę przed upadkiem (29-35) [A7.25]]

apare pi vo bhikkhave satta aparihāniye dhamme desessāmi, taṁ suṇātha sādhukaṁ manasikarotha bhāsissāmī ti.” [83]

Mnisi, na­uczę was dal­szych sied­miu rze­czy chro­nią­cych przed upad­kiem …

“evaṁ bhante,” ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ, bhagavā etad-avoca: [84]

PL

1) “yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū aniccasaññaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni.62 [85]

[1] Mnisi, póki mnisi do­sko­nalą (bhāves­santi) po­strze­ga­nie nie­trwa­ło­ści (anic­ca­sa­ññaṃ) …

2) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū anattasaññaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [86]

[2] po­strze­ga­nie bez­i­sto­to­wo­ści (anat­ta­sa­ññaṃ) …

3) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū asubhasaññaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [87]

[3] po­strze­ga­nie ohydy (asu­bha­sa­ññaṃ) …

4) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū ādīnavasaññaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [88]

[4] po­strze­ga­nie za­gro­że­nia (ādīna­va­sa­ññaṃ) …

5) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū pahānasaññaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [89]

[5] po­strze­ga­nie poniechania (pa­hāna­sa­ññaṃ) …

6) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū virāgasaññaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [90]

[6] po­strze­ga­nie bez­na­mięt­no­ści (vi­rāga­sa­ññaṃ) …

7) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū nirodhasaññaṁ bhāvessanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [91]

[7] Mnisi, póki mnisi doskonalą po­strze­ga­nie wy­ga­sa­nia (ni­ro­dha­sa­ññaṃ), póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

yāvakīvañ-ca bhikkhave ime satta aparihāniyā dhammā bhikkhūsu ṭhassanti, imesu ca sattasu aparihāniyesu dhammesu bhikkhū sandississanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [92]

Al­bo­wiem, mnisi, póki mnisi będą prze­cho­wy­wać te sie­dem rze­czy chro­niące przed upad­kiem, póki będą żyć w zgo­dzie z nimi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

[8: Cha Saṅgha-Aparihāniyā Dhammā (36-41)]

[8: Sześć rzeczy chroniących saṅghę przed upadkiem (36-41)]

apare pi vo bhikkhave cha aparihāniye dhamme desessāmi, taṁ suṇātha sādhukaṁ manasikarotha bhāsissāmī ti.” [93]

Mnisi, na­uczę was dal­szych sześciu rze­czy chro­nią­cych przed upad­kiem …

“evaṁ bhante,” ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ, bhagavā etad-avoca: [94]

PL

1) “yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū mettaṁ kāyakammaṁ paccupaṭṭhāpessanti sabrahmacārīsu, āvi ceva raho ca, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [95]

[1] Mnisi, póki mnisi życzliwie traktują (kāyakammaṃ) swych współbraci, czy to skrycie czy otwarcie, póty mogą spodziewać się wzrostu a nie upadku

2) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū mettaṁ vacīkammaṁ paccupaṭṭhāpessanti sabrahmacārīsu, āvi ceva raho ca, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [96]

[2] … życzliwie mówią (va­cīkammaṃ) o swych współbraciach …

3) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū mettaṁ manokammaṁ paccupaṭṭhāpessanti sabrahmacārīsu, āvi ceva raho ca, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [97]

[3] życzliwie myślą (ma­no­kammaṃ) …

4) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū ye te lābhā dhammikā dhammaladdhā - antamaso pattapariyāpannamattam-pi - tathārūpehi lābhehi appaṭivibhattabhogī bhavissanti sīlavantehi sabrahmacārīhi sādhāraṇabhogī, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [98]

[4] Mnisi, póki mnisi dzielą się i obdarzają swych współbraci, tych mężów cnotliwych, swymi zdobyczami (lābha), co i prawe są, i z Nauki wynikają, choćby zawartością miski, póty …

5) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū yāni tāni sīlāni akhaṇḍāni acchiddāni asabalāni akammāsāni bhujissāni, viññūpasatthāni aparāmaṭṭhāni samādhisaṁvattanikāni, tathārūpesu sīlesu sīlasāmaññagatā viharissanti sabrahmacārīhi, āvi ceva raho ca, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [99]

[5] Mnisi, póki mnisi żyją pośród współbraci i przestrzegają tych cnót zupełnych i czystych, niezmąconych i niezszarganych, co ku wyzwoleniu wiodą i przez mędrców są wychwalane, i nie są przyczynkiem do lgnięcia lecz w skupieniu pomocne, czy to skrycie czy otwarcie, póty …

6) yāvakīvañ-ca bhikkhave bhikkhū yāyaṁ diṭṭhi ariyā niyyānikā, niyyāti takkarassa sammādukkhakkhayāya, tathārūpāya diṭṭhiyā diṭṭhisāmaññagatā viharissanti sabrahmacārīhi, āvi ceva raho ca, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihāni. [100]

[6] Mnisi, póki mnisi żyją pośród współbraci w myśl poglądu, co szlachetny jest i uwalniający, i prowadzi do ostatecznego kresu cierpienia, czy to skrycie czy otwarcie, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

yāvakīvañ-ca bhikkhave ime cha aparihāniyā dhammā bhikkhūsu ṭhassanti, imesu ca chasu aparihāniyesu dhammesu bhikkhū sandississanti, vuḍḍhi yeva bhikkhave bhikkhūnaṁ pāṭikaṅkhā no parihānī.” ti [101]

Al­bo­wiem, mnisi, póki mnisi będą prze­cho­wy­wać te sześć rze­czy chro­niące przed upad­kiem, póki będą żyć w zgo­dzie z nimi, póty mogą spo­dzie­wać się wzro­stu a nie upadku.

tatra pi sudaṁ bhagavā rājagahe viharanto gijjhakūṭe pabbate, etad-eva bahulaṁ bhikkhūnaṁ dhammiṁ kathaṁ karoti: [102]

*
Na Sępim Szczycie nieopodal Rājagahy Błogosławiony korzystał z okazji, by nauczać mnichów Dhammy:

“iti sīlaṁ, iti samādhi, iti paññā, sīlaparibhāvito samādhi mahapphalo hoti mahānisaṁso, samādhiparibhāvitā paññā mahapphalā hoti mahānisaṁsā, paññāparibhāvitaṁ cittaṁ sammad-eva āsavehi vimuccati, seyyathīdaṁ: kāmāsavā bhavāsavā avijjāsavā.” ti [103]

- Oto jest cnota moralna, oto skupienie oraz mądrość. Odpowiednio wyćwiczona cnota wielki daje owoc, wielkim dobrodziejstwem jest dla skupienia. Odpowiednio wyćwiczone skupienie wielki daje owoc, wielkim dobrodziejstwem jest dla mądrości. Bo gdy mądrość jest odpowiednio wyćwiczona, wówczas umysł uwalnia się od skaz: skazy zmysłowości, skazy [pragnienia] dalszego istnienia i skazy ignorancji.

[9: Ambalaṭṭhikā-Dhammakathā]

[9: Kazanie z Ambalaṭṭhikā]

atha kho bhagavā rājagahe yathābhirantaṁ viharitvā, āyasmantaṁ ānandaṁ āmantesi: [104]

A gdy Bło­go­sła­wiony uznał, że już wy­star­cza­jąco czasu spę­dził w Rāja­gaha, wów­czas zwró­cił się do Czci­god­nego Ānandy:

“āyām’ ānanda yena ambalaṭṭhikā tenupasaṅkamissāmā.” ti [105]

- Chodź, Ānando, wyruszymy do Ambalaṭṭhiki.

“evaṁ bhante,” ti kho āyasmā ānando bhagavato paccassosi. atha kho bhagavā mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṁ yena ambalaṭṭhikā tad-avasari. tatra sudaṁ bhagavā ambalaṭṭhikāyaṁ viharati rājāgārake. [106]

- Tak, Bhante — za­wtó­ro­wał Czci­godny Ānanda.

Tym samym Bło­go­sła­wiony w licznym otoczeniu mnichów przeszedł drogę do Ambalaṭṭhiki, gdzie za­trzy­mał się we wło­ściach królewskich.

tatra pi sudaṁ bhagavā ambalaṭṭhikāyaṁ viharanto rājāgārake, etad-eva bahulaṁ bhikkhūnaṁ dhammiṁ kathaṁ karoti: [107]

Tam Błogosławiony korzystał z okazji, by nauczać mnichów Dhammy:

“iti sīlaṁ, iti samādhi, iti paññā, sīlaparibhāvito samādhi mahapphalo hoti mahānisaṁso, samādhiparibhāvitā paññā mahapphalā hoti mahānisaṁsā, paññāparibhāvitaṁ cittaṁ sammad- eva āsavehi vimuccati, seyyathīdaṁ: kāmāsavā bhavāsavā avijjāsavā.” ti [108]

- Oto jest cnota moralna, oto skupienie oraz mądrość. Odpowiednio wyćwiczona cnota wielki daje owoc, wielkim dobrodziejstwem jest dla skupienia. Odpowiednio wyćwiczone skupienie wielki daje owoc, wielkim dobrodziejstwem jest dla mądrości. Bo gdy mądrość jest odpowiednio wyćwiczona, wówczas umysł uwalnia się od skaz: skazy zmysłowości, skazy [pragnienia] dalszego istnienia i skazy ignorancji.

[10: Sāriputtasīhanādo]

[10: X. Lwi Ryk Sāriputty]

atha kho bhagavā ambalaṭṭhikāyaṁ yathābhirantaṁ viharitvā, āyasmantaṁ ānandaṁ āmantesi: [109]

A gdy Bło­go­sła­wiony uznał, że już wy­star­cza­jąco czasu spę­dził w Ambalaṭṭhika, wów­czas zwró­cił się do Czci­god­nego Ānandy:

“āyām' ānanda yena nāḷandā tenupasaṅkamissāmā.” ti [110]

- Chodź, Ānando, wyruszymy do Nāḷandā.

“evaṁ bhante,” ti kho āyasmā ānando bhagavato paccassosi. atha kho bhagavā mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṁ yena nāḷandā tad- avasari. tatra sudaṁ bhagavā nāḷandāyaṁ viharati pāvārikambavane. [111]

- Tak, Bhante — za­wtó­ro­wał Czci­godny Ānanda.

Tym samym Bło­go­sła­wiony w licznym otoczeniu mnichów przeszedł drogę do Nāḷandā, gdzie zatrzymał się w sadzie mangowym Pāvāriki.

atha kho āyasmā sāriputto yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā, ekam-antaṁ nisīdi. ekam-antaṁ nisinno kho āyasmā sāriputto bhagavantaṁ etad- avoca: [112]

Tam Błogosławionego odwiedził Czcigodny Sāriputta, który okazał szacunek, by móc zasiąść u jego boku. Nie prędzej zaczął mówić:

“evaṁ pasanno ahaṁ bhante bhagavati: na cāhu na ca bhavissati na cetarahi vijjati añño samaṇo vā brāhmaṇo vā bhagavatā bhiyyobhiññataro yad-idaṁ sambodhiyan.”-ti [113]

- Bhante, oto akt mojej wiary w Błogosławionego: nie ma, nie było i nie będzie drugiego takiego ascety ani bramina, który głębią wiedzy o Przebudzeniu przewyższałby Błogosławionego".

“uḷārā kho te ayaṁ sāriputta āsabhivācā bhāsitā, ekaṁso gahito sīhanādo nadito: [114]

- Sāriputto, te twoje słowa są zarazem piękne i odważne, ująłeś je jasno i dosadnie, wydarłeś z siebie Lwi Ryk, [kiedy powiedziałeś]:

‘evaṁ pasanno ahaṁ bhante bhagavati: na cāhu na ca bhavissati na cetarahi vijjati81 añño samaṇo vā brāhmaṇo vā bhagavatā bhiyyobhiññataro yad-idaṁ sambodhiyan.’-ti [115]

"Bhante, oto akt mojej wiary w Błogosławionego: nie ma, nie było i nie będzie drugiego takiego ascety ani bramina, który głębią wiedzy o Przebudzeniu przewyższałby Błogosławionego".

kiṁ te sāriputta ye te ahesuṁ atītam-addhānaṁ arahanto sammāsambuddhā, sabbe te bhagavanto cetasā cetoparicca viditā? evaṁsīlā te bhagavanto ahesuṁ iti pi, evaṁdhammā te bhagavanto ahesuṁ iti pi, evaṁpaññā te bhagavanto ahesuṁ iti pi, evaṁvihārī te bhagavanto ahesuṁ iti pi, evaṁvimuttā te bhagavanto ahesuṁ iti pī?” ti [116]

Sāriputto, czy aby poznałeś tych wszystkich Doskonale Przebudzonych Arahantów z przeszłości, czy objąłeś umysłem ich umysły, że możesz przywołać ich cnoty, naturę, także mądrość? Albo to, jakie życie prowadzili, jakie osiągnęli wyzwolenie?

“no hetaṁ bhante.” [117]

- Bynajmniej, Bhante.

“kim-pana te sāriputta, ye te bhavissanti anāgatam-addhānaṁ arahanto sammāsambuddhā, sabbe te bhagavanto cetasā cetoparicca viditā? evaṁsīlā te bhagavanto bhavissanti iti pi, evaṁdhammā te bhagavanto bhavissanti iti pi, evaṁpaññā te bhagavanto bhavissanti iti pi, evaṁvihārī te bhagavanto bhavissanti iti pi, evaṁvimuttā te bhagavanto bhavissanti iti pī?” ti [118]

- Sāriputto, a czy poznałeś tych wszystkich Doskonale Przebudzonych Arahantów z przyszłości, czy objąłeś umysłem ich umysły, że możesz przywołać ich cnoty, naturę, także mądrość? Albo to, jakie życie prowadzili, jakie osiągnęli wyzwolenie?

“no hetaṁ bhante.” ti [119]

- Bynajmniej, Bhante.

“kiṁ pana te sāriputta ahaṁ etarahi arahaṁ sammāsambuddho, cetasā cetoparicca vidito? evaṁsīlo bhagavā iti pi, evaṁdhammo bhagavā iti pi, evaṁpañño bhagavā iti pi, evaṁvihārī bhagavā iti pi, evaṁvimutto bhagavā iti pī?” ti [120]

- A Sāriputto, czy poznałeś mnie obecnego Doskonale Przebudzonego Arahanta, czy objąłeś umysłem mój umysł, że możesz przywołać moje cnoty, naturę, także mądrość? Albo to, jakie życie prowadzę, jakie osiągnąłem wyzwolenie?

“no hetaṁ bhante.” [121]

Bynajmniej, Bhante.

“ettha hi te sāriputta, atītānāgatapaccuppannesu arahantesu sammāsambuddhesu cetopariyañāṇaṁ natthi. atha kiñ-cetarahi90
te ayaṁ sāriputta uḷārā āsabhivācā bhāsitā ekaṁso gahito sīhanādo nadito: ‘evaṁ pasanno ahaṁ bhante bhagavati: na cāhu na ca bhavissati na cetarahi vijjati añño samaṇo vā brāhmaṇo vā bhagavatā bhiyyobhiññataro yad-idaṁ sambodhiyan’?”-ti [122]

- A zatem, Sāriputto, daleki jesteś od wiedzy o umysłach Doskonale Przebudzonych Arahantów z przeszłości, przeszłości również obecnego? Sāriputto, ale czy nie wypowiedziałeś jasno i dosadnie tych zarazem pięknych i odważnych słów, czy nie wydarłeś z siebie Lwiego Ryku: "Bhante, oto akt mojej wiary w Błogosławionego: nie ma, nie było i nie będzie drugiego takiego ascety ani bramina, który głębią wiedzy o Przebudzeniu przewyższałby Błogosławionego"?

“na kho me bhante atītānāgatapaccuppannesu arahantesu sammāsambuddhesu cetopariyañāṇaṁ atthi. api ca me92 dhammanvayo vidito. [123]

- Bhante, po prawdzie daleki jestem od wiedzy o umysłach Doskonale Przebudzonych Arahantów z przeszłości, przeszłości i tu obecnego, lecz to co powiedziałem wynika z biegu Nauki.

seyyathā pi bhante rañño paccantimaṁ nagaraṁ, daḷhuddāpaṁ daḷhapākāratoraṇaṁ ekadvāraṁ, tatrassa dovāriko paṇḍito viyatto medhāvī, aññātānaṁ nivāretā ñātānaṁ pavesetā, so tassa nagarassa samantā anupariyāyapathaṁ anukkamamāno na passeyya pākārasandhiṁ vā pākāravivaraṁ vā antamaso biḷāranikkhamanamattam-pi, tassa evam-assa, ‘ye kho keci oḷārikā pāṇā imaṁ nagaraṁ pavisanti vā nikkhamanti vā sabbe te iminā va dvārena pavisanti vā nikkhamanti vā.’ ti [124]

Bhante, wyobraź sobie królewskie miasto na granicy, twierdzę o grubych murach i z jedną tylko bramą. A przy tej bramie stoi strażnik, człowiek o dużym doświadczeniu, inteligencji oraz sprycie, i na odległość trzyma tych, których nie zna, i przepuszcza tylko sobie znanych. A patrolując regularnie miasto może się zdarzyć, że nie dostrzeże pęknięcia w murze, szczeliny wystarczająco dużej, aby zwierzę wielkości kota mogło się przez nią przedostać. Lecz strażnik może być pewny, że każde większe stworzenie, które znalazło się w mieście bądź poza nim, musiało przejść przez jego bramę.

evam-eva kho me bhante dhammanvayo vidito, ye te bhante ahesuṁ atītam-addhānaṁ arahanto sammāsambuddhā, sabbe te bhagavanto, pañca nīvaraṇe pahāya, cetaso upakkilese paññāya dubbalīkaraṇe, catūsu satipaṭṭhānesu supatiṭṭhitacittā, sattabojjhaṅge yathābhūtaṁ bhāvetvā, anuttaraṁ sammāsambodhiṁ abhisambujjhiṁsu. [125]

Bhante, w ten sam sposób znany jest mi bieg Nauki. Wszyscy Doskonale Przebudzeni Arahanci z przeszłości, Ci wszyscy Błogosławieniu pokonali pięć przeszkód, zanieczyszczeń umysłu, co mądrość osłabiają, by móc ustanowić umysły w czterech ustanowieniach uważności, i dalej praktykowali jak należy siedem czynników przebudzenia, by wreszcie osiągnąć niezrównanie Doskonałe Przebudzenie.

ye pi te bhante bhavissanti anāgatam-addhānaṁ arahanto sammāsambuddhā sabbe te bhagavanto, pañca nīvaraṇe pahāya, cetaso upakkilese paññāya dubbalīkaraṇe, catūsu satipaṭṭhānesu supatiṭṭhitacittā, satta bojjhaṅge yathābhūtaṁ bhāvetvā, anuttaraṁ sammāsambodhiṁ abhisambujjhissanti. [126]

Wszyscy Doskonale Przebudzeni Arahanci z przyszłości, Ci wszyscy Błogosławieniu pokonają pięć przeszkód, zanieczyszczeń umysłu, co mądrość osłabiają, by móc ustanowić umysły w czterech ustanowieniach uważności, i dalej będą praktykować jak należy siedem czynników przebudzenia, by wreszcie osiągnąć niezrównanie Doskonałe Przebudzenie.

bhagavā pi bhante etarahi arahaṁ sammāsambuddho, pañca nīvaraṇe pahāya, cetaso upakkilese paññāya dubbalīkaraṇe, catūsu satipaṭṭhānesu supatiṭṭhitacitto, satta bojjhaṅge yathābhūtaṁ bhāvetvā, anuttaraṁ sammāsambodhiṁ abhisambuddho.” ti [127]

I Ty także, Bhante, obecny Doskonale Przebudzony Arahant, pokonałeś pięć przeszkód, zanieczyszczeń umysłu, co mądrość osłabiają, by móc ustanowić umysły w czterech ustanowieniach uważności, i dalej praktykowałeś jak należy siedem czynników przebudzenia, by wreszcie osiągnąć niezrównanie Doskonałe Przebudzenie.

  • * *

tatra pi sudaṁ bhagavā nāḷandāyaṁ viharanto pāvārikambavane, etad-eva bahulaṁ bhikkhūnaṁ dhammiṁ kathaṁ karoti: [128]

W sadzie mangowym Pāvāriki w Nāḷandā Błogosławiony korzystał z okazji, by nauczać mnichów Dhammy:

“iti sīlaṁ, iti samādhi, iti paññā, sīlaparibhāvito samādhi mahapphalo hoti mahānisaṁso, samādhiparibhāvitā paññā mahapphalā hoti mahānisaṁsā, paññāparibhāvitaṁ cittaṁ sammad-eva āsavehi vimuccati, seyyathīdaṁ: kāmāsavā bhavāsavā avijjāsavā.” ti [129]

- Oto jest cnota moralna, oto skupienie oraz mądrość. Odpowiednio wyćwiczona cnota wielki daje owoc, wielkim dobrodziejstwem jest dla skupienia. Odpowiednio wyćwiczone skupienie wielki daje owoc, wielkim dobrodziejstwem jest dla mądrości. Bo gdy mądrość jest odpowiednio wyćwiczona, wówczas umysł uwalnia się od skaz: skazy zmysłowości, skazy [pragnienia] dalszego istnienia i skazy ignorancji.

[11: Sīlānisaṃsā]

[11: Dobrodziejstwa Cnoty Moralnej]

atha kho bhagavā nāḷandāyaṁ yathābhirantaṁ viharitvā, āyasmantaṁ ānandaṁ āmantesi: [130]

A gdy Błogosławiony uznał, że już wystarczająco czasu spędził w Nāḷandā, wówczas zwrócił się do Czcigodnego Ānandy:

“āyām' ānanda yena pāṭaligāmo tenupasaṅkamissāmā.” ti [131]

- Chodź, Ānando, wyruszymy do Pāṭaligāmy.

“evaṁ bhante,” ti kho āyasmā ānando bhagavato paccassosi. atha kho bhagavā mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṁ yena pāṭaligāmo tad-avasari. assosuṁ kho pāṭaligāmiyā upāsakā: [132]

- Tak, Bhante — zawtórował Czcigodny Ānanda.

Tym samym Błogosławiony w licznym otoczeniu mnichów przeszedł drogę do Pāṭaligāmy.

“bhagavā kira pāṭaligāmaṁ anuppatto.” ti [133]

PL

atha kho pāṭaligāmiyā upāsakā yena bhagavā tenupasaṅkamiṁsu, upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā, ekam-antaṁ nisīdiṁsu. ekam-antaṁ nisinnā kho pāṭaligāmiyā upāsakā bhagavantaṁ etad- avocuṁ: [134]

Tamtejsi wyznawcy usłyszeli, że do ich wioski przybył Błogosławiony, stąd udali się doń tłumnie i okazali szacunek, by móc zasiąść u jego boku. Nie prędzej zaczęli mówić:

“adhivāsetu no bhante bhagavā āvasathāgāran.”-ti [135]

- Bhante, pragniemy, by Błogosławiony przyjął zaproszenie do naszej rezydencji (āvasathāgāran).

adhivāsesi bhagavā tuṇhībhāvena. atha kho pāṭaligāmiyā upāsakā bhagavato adhivāsanaṁ viditvā, uṭṭhāyāsanā, bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā, yena āvasathāgāraṁ tenupasaṅkamiṁsu, upasaṅkamitvā, sabbasanthariṁ āvasathāgāraṁ santharitvā, āsanāni paññāpetvā, udakamaṇikaṁ patiṭṭhāpetvā, telappadīpaṁ āropetvā, yena bhagavā tenupasaṅkamiṁsu, upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā, ekam-antaṁ aṭṭhaṁsu. ekam-antaṁ ṭhitā kho pāṭaligāmiyā upāsakā bhagavantaṁ etad-avocuṁ: [136]

Błogosławiony przyjął zaproszenie w milczeniu. A że wyznawcy z Pāṭaligāmy pojęli sens tego milczenia, stąd z miejsc powstawali, i okazali szacunek Błogosławionemu, by, mijając go z prawej strony, udać się do rezydencji celem przygotowań: podłogę wyściełano w całości, przygotowano siedzenia, dzban z wodą i kaganek. Zatem wrócili do Błogosławionego, okazali szacunek, by wreszcie stanąć u jego boku. Nie prędzej zaczęli mówić:

“sabbasantharisanthataṁ bhante āvasathāgāraṁ, āsanāni paññattāni, udakamaṇiko patiṭṭhāpito, telappadīpo āropito, yassa dāni bhante bhagavā kālaṁ maññatī.” ti [137]

- Bhante, rezydencja jest gotowa: podłogę wyściełano w całości, przygotowano siedzenia, dzban z wodą i kaganek. Niech Błogosławiony zdecyduje, co dalej.

atha kho bhagavā sāyanhasamayaṁ nivāsetvā, pattacīvaram- ādāya, saddhiṁ bhikkhusaṅghena, yena āvasathāgāraṁ tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā, pāde pakkhāletvā, āvasathāgāraṁ pavisitvā, majjhimaṁ thambhaṁ nissāya puratthābhimukho nisīdi, bhikkhusaṅgho pi kho pāde pakkhāletvā, āvasathāgāraṁ pavisitvā, pacchimaṁ bhittiṁ nissāya puratthābhimukho nisīdi, bhagavantaṁ yeva purakkhatvā. pāṭaligāmiyā pi kho upāsakā, pāde pakkhāletvā, āvasathāgāraṁ pavisitvā, puratthimaṁ bhittiṁ nissāya pacchimābhimukhā nisīdiṁsu, bhagavantaṁ yeva purakkhatvā. atha kho bhagavā pāṭaligāmiye upāsake āmantesi: [138]

Dalej, wieczorną porą Błogosławiony przywdział wierzchnie szaty, sięgnął po miskę, by pójść z grupą mnichów do rezydencji. Tam obmył stopy i wszedł, by zająć miejsce twarzą na wschód a plecami do środkowej kolumny. Mnisi tak samo obmyli stopy i weszli do środka, by zająć miejsca za Błogosławionym, twarzą na wschód a plecami do zachodniej ściany. Podobnie wyznawcy z Pataligamy obmyli stopy przed wejściem do środka, gdzie zajęli miejsca na wprost Błogosławionego, twarzą na zachód a plecami do wschodniej ściany.
Wtedy dopiero Błogosławiony zwrócił się do wyznawców z Pataligamy:

“pañcime gahapatayo ādīnavā dussīlassa sīlavipattiyā. [139]

- Domownicy, człowiek o wątpliwej moralności i niskim uczynku sprowadza na siebie pięć niebezpieczeństw.

katame pañca? [140]

1) idha gahapatayo dussīlo sīlavipanno, pamādādhikaraṇaṁ mahatiṁ bhogajāniṁ nigacchati. ayaṁ paṭhamo ādīnavo dussīlassa sīlavipattiyā. [141]

Otóż, człowiek o wątpliwej moralności i niskim uczynku z racji niedbalstwa doświadcza wielkich strat majątkowych. To po pierwsze.

2) puna caparaṁ gahapatayo dussīlassa sīlavipannassa, pāpako kittisaddo abbhuggacchati. ayaṁ dutiyo ādīnavo dussīlassa sīlavipattiyā. [142]

Człowieka o wątpliwej moralności i niskim uczynku wyprzedza jego złe imię. To po drugie.

3) puna caparaṁ gahapatayo dussīlo sīlavipanno, yaññad-eva parisaṁ upasaṅkamati, yadi khattiyaparisaṁ yadi brāhmaṇaparisaṁ, yadi gahapatiparisaṁ yadi samaṇaparisaṁ, avisārado upasaṅkamati maṅkubhūto. ayaṁ tatiyo ādīnavo dussīlassa sīlavipattiyā. [143]

Człowiek o wątpliwej moralności i niskim uczynku idąc do zgromadzonych kszatrijów, braminów, domowników, także ascetów, czyni to niepewnie i nieśmiele. To po trzecie.

4) puna caparaṁ gahapatayo dussīlo sīlavipanno, sammūḷho kālaṁ karoti. ayaṁ catuttho ādīnavo dussīlassa sīlavipattiyā. [144]

Człowiek o wątpliwej moralności i niskim uczynku umiera strudzony. To po czwarte.

5) puna caparaṁ gahapatayo dussīlo sīlavipanno, kāyassa bhedā, param-maraṇā, apāyaṁ duggatiṁ vinipātaṁ nirayaṁ upapajjati.118 ayaṁ pañcamo ādīnavo dussīlassa sīlavipattiyā. ime kho gahapatayo pañca ādīnavā dussīlassa sīlavipattiyā. pañcime gahapatayo ānisaṁsā sīlavato sīlasampadāya. [145]

Człowiek o wątpliwej moralności i niskim uczynku, gdy już ciało martwe, po śmierci, odradza się w stanie nieszczęsnym, w strapionej krainie, w stanie udręki, w piekle. To po piąte i to tych właśnie pięć niebezpieczeństw sprowadza na siebie człowiek o wątpliwej moralności i niskim uczynku.
- Z kolei człowiek o cnocie moralnej i godnym uczynku sprowadza na siebie pięć dobrodziejstw.

katame pañca? [146]

PL

1) idha gahapatayo sīlavā sīlasampanno, appamādādhikaraṇaṁ mahantaṁ bhogakkhandhaṁ adhigacchati. ayaṁ paṭhamo ānisaṁso sīlavato sīlasampadāya. [147]

Otóż, człowiek o cnocie moralnej i godnym uczynku z racji braku niedbalstwa gromadzi wcale pokaźny majątek. To po pierwsze.

2) puna caparaṁ gahapatayo sīlavato sīlasampannassa, kalyāṇo kittisaddo abbhuggacchati. ayaṁ dutiyo ānisaṁso sīlavato sīlasampadāya. [148]

Człowieka o cnocie moralnej i godnym uczynku wyprzedza jego dobre imię. To po drugie.

3) puna caparaṁ gahapatayo sīlavā sīlasampanno, yaññad-eva parisaṁ upasaṅkamati, yadi khattiyaparisaṁ yadi brāhmaṇaparisaṁ, yadi gahapatiparisaṁ yadi samaṇaparisaṁ, visārado upasaṅkamati amaṅkubhūto. ayaṁ tatiyo ānisaṁso sīlavato sīlasampadāya. [149]

Człowiek o cnocie moralnej i godnym uczynku idąc do zgromadzonych kszatrijów, braminów, domowników, także ascetów, czyni to raźnie i nieulękle. To po trzecie.

4) puna caparaṁ gahapatayo sīlavā sīlasampanno, asammūḷho kālaṁ karoti. ayaṁ catuttho ānisaṁso sīlavato sīlasampadāya. [150]

Człowieka o cnocie moralnej i wzniosłym uczynku umiera niestrudzony. To po czwarte.

5) puna caparaṁ gahapatayo sīlavā sīlasampanno, kāyassa bhedā param-maraṇā sugatiṁ saggaṁ lokaṁ upapajjati. ayaṁ pañcamo ānisaṁso sīlavato sīlasampadāya. ime kho gahapatayo pañca ānisaṁsā sīlavato sīlasampadāyā.” ti [151]

Człowieka o cnocie moralnej i wzniosłym uczynku, już jako truchło, po śmierci, odradza się w stanie radosnym, w niebiańskiej krainie. To po piąte i to tych właśnie pięć dobrodziejstw sprowadza na siebie człowiek o cnocie moralnej i wzniosłym uczynku.

atha kho bhagavā, pāṭaligāmiye upāsake, bahud-eva rattiṁ dhammiyā kathāya sandassetvā samādapetvā samuttejetvā sampahaṁsetvā, uyyojesi: [152]

I tak Błogosławiony nauczał wyznawców z Pataligamy Dhammy, która porusza i przepełnia nadzieją i natchnieniem. Była już noc późna, kiedy odesłał ich [mówiąc]:

“abhikkantā kho gahapatayo ratti, yassa dāni tumhe kālaṁ maññathā.” ti [153]

- Noc już w rozkwicie, czas byście sami zdecydowali, co będziecie robić dalej.

“evaṁ bhante,” ti kho pāṭaligāmiyā upāsakā bhagavato paṭissutvā, uṭṭhāyāsanā bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā, pakkamiṁsu. [154]

- Tak, Bhante" - zawtórowali wyznawcy. Więc powstawali z miejsc, by okazać szacunek Błogosławionemu i mijając go z prawej strony, rozeszli się.

atha kho bhagavā, acirapakkantesu pāṭaligāmiyesu upāsakesu, suññāgāraṁ pāvisi. [155]

W niekrótkim czasie Błogosławiony udał się do samotni.

[12: Pāṭaligāmamāpanaṁ]

Pl

tena kho pana samayena sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā pāṭaligāme nagaraṁ māpenti vajjīnaṁ paṭibāhāya. tena kho pana samayena121 sambahulā devatāyo, sahassasahasseva, pāṭaligāme vatthūni parigaṇhanti. [156]

PL

yasmiṁ padese mahesakkhā devatā vatthūni parigaṇhanti, mahesakkhānaṁ tattha raññaṁ rājamahāmattānaṁ cittāni namanti nivesanāni māpetuṁ. [157]

PL

yasmiṁ padese majjhimā devatā vatthūni parigaṇhanti, majjhimānaṁ tattha raññaṁ rājamahāmattānaṁ cittāni namanti nivesanāni māpetuṁ. [158]

PL

yasmiṁ padese nīcā devatā vatthūni parigaṇhanti, nīcānaṁ tattha raññaṁ rājamahāmattānaṁ cittāni namanti nivesanāni māpetuṁ. [159]

pl

addasā kho bhagavā dibbena cakkhunā, visuddhena atikkantamānusakena, tā devatāyo sahassasahasseva pāṭaligāme vatthūni parigaṇhantiyo. atha kho bhagavā rattiyā paccūsasamaye paccuṭṭhāya, āyasmantaṁ ānandaṁ āmantesi: [160]

PL

“ko nu kho ānanda pāṭaligāme nagaraṁ māpetī?” ti [161]

PL

“sunīdha-vassakārā bhante magadhamahāmattā pāṭaligāme nagaraṁ māpenti vajjīnaṁ paṭibāhāyā.” ti [162]

PL

“seyyathā pi ānanda devehi tāvatiṁsehi saddhiṁ mantetvā, evam-eva kho ānanda sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā pāṭaligāme nagaraṁ māpenti vajjīnaṁ paṭibāhāya. idhāhaṁ ānanda addasaṁ dibbena cakkhunā, visuddhena atikkantamānusakena, sambahulā devatāyo sahassasahasseva pāṭaligāme vatthūni parigaṇhantiyo. [163]

pL

yasmiṁ padese mahesakkhā devatā vatthūni parigaṇhanti, mahesakkhānaṁ tattha raññaṁ rājamahāmattānaṁ cittāni namanti nivesanāni māpetuṁ. [164]

PL

yasmiṁ padese majjhimā devatā vatthūni parigaṇhanti, majjhimānaṁ tattha raññaṁ rājamahāmattānaṁ cittāni namanti nivesanāni māpetuṁ. [165]

PL

yasmiṁ padese nīcā devatā vatthūni parigaṇhanti, nīcānaṁ tattha raññaṁ rājamahāmattānaṁ cittāni namanti nivesanāni māpetuṁ. [166]

PL

yāvatā ānanda ariyaṁ āyatanaṁ, yāvatā vaṇippatho, idaṁ agganagaraṁ bhavissati pāṭaliputtaṁ puṭabhedanaṁ. pāṭaliputtassa kho ānanda tayo antarāyā bhavissanti: aggito vā udakato vā mithubhedā vā.” ti [167]

PL

atha kho sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā yena bhagavā tenupasaṅkamiṁsu, upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodiṁsu, sammodanīyaṁ kathaṁ sārāṇīyaṁ vītisāretvā, ekam- antaṁ aṭṭhaṁsu. ekam-antaṁ ṭhitā kho sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā bhagavantaṁ etad-avocuṁ: [168]

PL

“adhivāsetu no bhavaṁ gotamo, ajjatanāya bhattaṁ saddhiṁ bhikkhusaṅghenā.” ti [169]

PL

adhivāsesi bhagavā tuṇhībhāvena. atha kho sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā bhagavato adhivāsanaṁ viditvā, yena sako āvasatho tenupasaṅkamiṁsu, upasaṅkamitvā, sake āvasathe, paṇītaṁ khādanīyaṁ bhojanīyaṁ paṭiyādāpetvā, bhagavato kālaṁ ārocāpesuṁ: [170]

PL

“kālo bho gotama niṭṭhitaṁ bhattan.”-ti [171]

PL

atha kho bhagavā, pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā, pattacīvaram-ādāya, saddhiṁ bhikkhusaṅghena, yena sunīdha-vassakārānaṁ magadhamahāmattānaṁ āvasatho tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā, paññatte āsane nisīdi. [172]

PL

atha kho sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā buddhappamukhaṁ bhikkhusaṅghaṁ paṇītena khādanīyena bhojanīyena135 sahatthā santappesuṁ sampavāresuṁ. atha kho sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā, bhagavantaṁ bhuttāviṁ onītapattapāṇiṁ, aññataraṁ nīcaṁ āsanaṁ gahetvā, ekam-antaṁ nisīdiṁsu. [173]

PL

ekam-antaṁ nisinne kho sunīdha-vassakāre magadhamahāmatte bhagavā imāhi gāthāhi anumodi: [174]

Pl

“yasmiṁ padese kappeti vāsaṁ, paṇḍitajātiyo
sīlavantettha bhojetvā, saññate brahmacārino,
yā tattha devatā āsuṁ tāsaṁ dakkhiṇam-ādise. [175]

PL

tā pūjitā pūjayanti mānitā mānayanti naṁ.
tato naṁ anukampanti, mātā puttaṁ va orasaṁ,
devatānukampito poso sadā bhadrāni passatī.” ti [176]

PL

atha kho bhagavā sunīdha-vassakāre magadhamahāmatte imāhi gāthāhi anumoditvā, uṭṭhāyāsanā, pakkāmi. tena kho pana samayena sunīdha-vassakārā magadhamahāmattā bhagavantaṁ piṭṭhito piṭṭhito anubandhā honti: [177]

PL

“yenajja samaṇo gotamo dvārena nikkhamissati taṁ gotamadvāraṁ nāma bhavissati, yena titthena gaṅgaṁ nadiṁ tarissati taṁ gotamatitthaṁ nāma bhavissatī.” ti atha kho bhagavā yena dvārena nikkhami taṁ gotamadvāraṁ nāma ahosi. [178]

pl

atha kho bhagavā yena gaṅgā nadī tenupasaṅkami. tena kho pana samayena gaṅgā nadī pūrā hoti samatittikā kākapeyyā. appekacce manussā nāvaṁ pariyesanti, appekacce uḷumpaṁ pariyesanti, appekacce kullaṁ bandhanti, apārāpāraṁ gantukāmā. [179]

PL

atha kho bhagavā seyyathā pi nāma balavā puriso sammiñjitaṁ vā bāhaṁ pasāreyya, pasāritaṁ vā bāhaṁ sammiñjeyya, evam-eva gaṅgāya nadiyā orimatīre antarahito, pārimatīre paccuṭṭhāsi saddhiṁ bhikkhusaṅghena. [180]

PL

addasā kho bhagavā te manusse, appekacce nāvaṁ pariyesante, appekacce uḷumpaṁ pariyesante, appekacce kullaṁ bandhante, apārāpāraṁ gantukāme. [181]

PL

atha kho bhagavā, etam-atthaṁ viditvā, tāyaṁ velāyaṁ imaṁ udānaṁ udānesi: [182]

pL

“ye taranti aṇṇavaṁ saraṁ,
setuṁ katvāna, visajja pallalāni.
kullaṁ hi jano pabandhati,
tiṇṇā medhāvino janā.” ti [183]

PL

Paṭhamabhāṇavāraṁ

PL


--> Następny Rozdział

Powrót do Tipiṭaki


Poleć nas i podziel się tym artykułem z innymi: Facebook

Chcąc wykorzystać część lub całość tego dzieła, należy używać licencji GFDL: Udziela się zgody na kopiowanie, dystrybucję lub/i modyfikację tego tekstu na warunkach licencji GNU Free Documentation License w wersji 1.2 lub nowszej, opublikowanej przez Free Software Foundation.

gnu.svg.png

Można także użyć następującej licencji Creative Commons: Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 3.0

cc.png

Tłumaczenie: Paweł Łucjan

Image0001%20%281%29.png


Podoba Ci się ten artykuł? Dołącz do nas lub wesprzyj nas finansowo.
POMÓŻ FUNDACJI "THERAVADA"
(KRS: 0000464215, NIP: 5223006901, Regon: 146715622)
KONTO BANKOWE: 89 2030 0045 1110 0000 0270 1020