TERMINOLOGIA

Przekład tekstów źródłowych, zwłaszcza wywodzących się z odległych kręgów kulturowych, jest nie lada wyzwaniem dla tłumacza. Terminy buddyjskie, które są używane w oryginalnych tekstach theravādy, często nie mają odpowiedników w języku polskim. Najprostszym rozwiązaniem byłoby zatem pozostawienie ich w oryginalnej (pāḷijskiej) formie. Rodzi to jednak problem ze zrozumieniem znaczenia i uchwyceniem właściwego kontekstu, co może prowadzić do spekulacji i domysłów. Dlatego podjąłem decyzję o tłumaczeniu terminów pāḷijskich w możliwie najszerszym zakresie, dbając jednocześnie o precyzję i konsekwencję przekładu, tak aby nie prowadził do nieporozumień. Oczywiście decyzje podejmuję samodzielnie, co może powodować krytykę różnych środowisk, już to buddyjskich, już to naukowych. Odstępstwa od ogólnie przyjętych reguł transkrypcji słów pāḷijskich przejawiają się głównie w tym, że zapisuję je w międzynarodowej transliteracji (IAST) – a nie w transkrypcji spolszczonej – odmieniając przez przypadki, osoby, liczby i rodzaje. Jeśli zatem w tekście pojawia się nowe, nieznane czytelnikowi słowo, prawdopodobnie będzie to termin pāḷijski, który nie jest w żaden sposób oznaczany (na przykład pochyłą czcionką).

W słowniku (http://sasana.wikidot.com/kieszonkowy-slownik-palijsko-polski) dodałem nawiasy kwadratowe ze wskazówkami wymowy dla polskiego czytelnika. Starałem się nie zawężać wyjaśnienia terminu wyłącznie do jednego polskiego odpowiednika. Najlepszym i najbardziej charakterystycznym przykładem tego podejścia jest wyjaśnienie słowa dukkha, które jest zazwyczaj tłumaczone jako „cierpienie”. Słowo to, jakkolwiek bliskie znaczeniu oryginalnemu, nie oddaje całkowicie głębi i sensu wyrazu dukkha. Właściwszym słowem mogłaby być „krzywda”, jednak i ona samodzielnie nie wyczerpuje szerokiego znaczenia dukkhi. Dlatego czytelnik może natknąć się na pozorną niekonsekwencję – w niektórych zdaniach będzie mowa o „cierpieniu”, a w innych o „bólu”, „niezadowoleniu”, „nieszczęściu”, „braku satysfakcji” itp. Wszystkie te wyrażenia mogą odnosić się do jednego pāḷijskiego terminu – dukkha. Każde z osobna jest częściowo prawdziwe, ale razem dają pełne wyobrażenie tego, czym jest dukkha. Nie przypisuję jednego polskiego odpowiednika tylko jednemu terminowi pāḷijskiemu, więc nie zawsze cierpienie będzie tylko dukkhą. Dzięki temu niesztywnemu podejściu możliwe jest używanie różnych słów należących do szerokiego pola znaczeniowego danego terminu i doprecyzowanie przekładu.

Niektóre dobrze zadomowione w języku polskim słowa, głównie nazwy własne, pozostawiam niespolszczone, w ich oryginalnej, pāḷijskiej formie. Na przykład stosuję zapis „Buddha” (zamiast powszechnie przyjętego „Budda”) dla podkreślenia wymowy przydechowego „h” (szerzej o wymowie poniżej). Podobnie powstrzymuję się od tłumaczenia takich terminów jak: Nibbāna, Arahant, deva, Dhamma, jhāna oraz kilku innych.

Czytelnik może natknąć się na książki o tematyce buddyjskiej, w których używa się form sanskryckich tych samych terminów, które u nas pojawiają się w wersji pāḷijskiej, np. Dharma zamiast Dhamma, Nirvāṇa zamiast Nibbāna itd. Wynika to z różnić pomiędzy szkołami buddyjskimi dotyczącymi tego, czy za swój język kanoniczny uznają pāḷijski czy sanskryt. Używanie terminów pochodzących z pāḷi (Dhamma, Nibbāna itd.) jest charakterystyczne dla theravādy.

Zachęcam wszystkich do refleksji nad cierpieniem (dukkha) oraz do analizy innych terminów buddyjskich, co może pomóc w dostrzeżeniu głębi oryginalnej nauki, którą Buddha – powodowany współczuciem – nam przekazał.

ALFABET

Pāḷi to nazwa dialektu zaliczającego się do indoaryjskiej grupy języków indoeuropejskich. W tym języku spisano nauki Buddhy, zawarte w Tipiṭace, Trójkoszu kanonu pism buddyjskich. „Pāḷi” dosłownie oznacza szereg lub wiersz. Teksty w języku pāḷijskim spisywano w różnych okresach oraz dostosowywano do miejscowych form transkrypcyjnych. W dzisiejszych czasach buddyści na Sri Lance i w Azji Południowo-Wschodniej używają własnych alfabetów do zapisywania tego uniwersalnego, kanonicznego języka theravādy.

Przedstawiony poniżej zapis języka pāḷijskiego z charakterystycznymi znakami diakrytycznymi to transkrypcja na alfabet łaciński. Zapis ten składa się z czterdziestu jeden znaków – ośmiu samogłosek i trzydziestu trzech spółgłosek. Przykłady wymowy w plikach audio podane są niżej, w dziale „Reguły wymowy”.

8 SAMOGŁOSEK (pāḷi: sara) to: a, ā, i, ī, u, ū, e, o.

Samogłoski „a”, „i”, „u” są krótkie, zaś „ā”, „ī”, „ū” są długie; „e” i „o” są wymawiane długo, za wyjątkiem sytuacji, gdzie występują przed podwójną spółgłoską, np.: deva (długie „e”) – mettā (krótkie „e”), loka (długie „o”) – phoṭṭhabbā (krótkie „o”).

33 SPÓŁGŁOSKI (pāḷi: vyañjana):
grupa ka – gardłowe: k, kh, g, gh, ṅ
grupa ca – podniebienne (miękkie): c, ch, j, jh, ñ
grupa ṭa – podniebienne (cofnięte): ṭ, ṭh, ḍ, ḍh, ṇ
grupa ta – zębowe: t, th, d, dh, n
grupa pa – wargowe: p, ph, b, bh, m
pozostałe – podniebienne (miękkie): y
– podniebienne (cofnięte): r
– zębowe: l
– zębowo-wargowe: v
– zębne (ciche): s
– przydechowe: h
– podniebienne (cofnięte): ḷ
– nosowe: ṃ

Piąta w kolejności spółgłoska w każdej z pierwszych pięciu grup jest nosowa. Wszystkie spółgłoski przydechowe „kh”, „gh”, „ṭh”, „ḍh”, „th”, „dh”, „ph”, „bh” wymawia się ze słyszalnym wydechem po spółgłosce. Najlepiej ćwiczyć ich wymowę, mając kartkę papieru przed ustami, która podczas wymowy tych spółgłosek powinna się wyraźnie poruszać na skutek wydechu. Zatem „th” należy wymawiać nie jak w słowie „tchawica”, lecz raczej jak w angielskiej nazwie kraju „Thailand”. Podobnie „ph” wymawia się nie jak w słowie „pchać” ani tym bardziej nie jako „f” w angielskim słowie „photo”, lecz tak jak wymawia się prawidłowo w nazwie miasta „Phuket”.

Cofnięte spółgłoski „ṭ”, „ṭh”, „ḍ”, „ḍh”, „ṇ” należy wymawiać z czubkiem języka lekko cofniętym, nie dotykając zębów, lecz najwyższej części podniebienia twardego, tuż nad dziąsłami.

Przy wymawianiu spółgłosek zębowych „t”, „th”, „d”, „dh”, „n” czubek języka dotyka górnych zębów.

Spółgłoskę „c” wymawia się jak polskie „ć/ci”, „j” jak polskie „dź/dzi”, „ñ” jak polskie „ń/ni” (głoski z dodatkowym „i”, jeśli po nich występuje samogłoska), „y” jak polskie „j”.

Spółgłoski „k”, „g”, „t”, „d”, „n”, „p”, „b”, „m”, „r”, „l”, „s”, „h” wymawia się tak samo jak w języku polskim. Spółgłoski „ṅ” i „ṃ” wymawia się podobnie do tylnojęzykowego „n” w wyrazie „ring” (gdzie "g" jest nieme).

Podwójne spółgłoski wymawia się jako jedną, robiąc krótką pauzę. Nie będzie to więc Bud-dha a raczej Bu…dha, podobnie jak w języku polskim można wymawiać jedno „k” z krótką pauzą w słowie „lekko” bądź jak „b” w słowie „hobby”.

Spółgłoskę „v” zasadniczo wymawia się jak polskie „w”, jednak czasem można usłyszeć zamiast tego dźwięk zbliżony do polskiego „ł”, np. wyraz „vata” czyta się raczej jak „łata”, niż jak „wata”.

Na koniec warto zaznaczyć, że nie ma jednej, poprawnej, „ortodoksyjnej” wymowy języka pāḷijskiego. Język ten przez wieki, asymilując się do różnych kultur i różnych ludów, zmieniał także swoje brzmienie, dlatego w dzisiejszych czasach pojawiają się poważne problemy z odczytywaniem klasycznych tekstów.

Zachodni badacze buddyzmu wykształcili pewien styl wymowy, jednak nie ma żadnych dowodów na to, że ten system jest poprawny. Warto zauważyć, że pāḷi jest językiem indoeuropejskim, natomiast ludność południowo-wschodniej Azji, która zachowała język pāḷijski, sama w większości mówi językami niespokrewnionymi z grupą indoeuropejską. Wyjątkiem jest tu syngaleski, którym posługuje się większość ludności Sri Lanki – należy on do rodziny indoeuropejskiej i to właśnie na nim badacze oparli system współczesnej wymowy pāḷijskiego.

Odwiedzając tradycyjne buddyjskie kraje theravādy, można natknąć się zatem na różnie brzmiące recytacje czy wymowę pāḷijskiego. Np. w Kambodży można usłyszeć zamiast „balaṃ” – "beleng”, a zamiast „piṇḍapāta” – „bindabat”. Birma wykształciła swój własny „dialekt” pāḷijski, prawdopodobnie bazując na alfabecie Monów, dlatego „paccayo” jest tam wymawiane jak „pissajo”, a „gacchāmi” jak „gissami”. Co ciekawe, zachowana w Birmie wymowa „j” jako „z” jest dość prawdopodobna. W Laosie – w którym, jak niemal we wszystkich krajach południowo-wschodniej Azji – występuje problem z wymową spółgłosek wargowych, zamiast „pañha” wymawia się „banhā”, a zamiast „dāna” – „tāna”. W Tajlandii, która zapożyczyła wymowę laotańską (a nie na odwrót), jest podobnie. Nawet na samej Sri Lance występują różnice w stosunku do wymowy przyjętej przez zachodnich badaczy. Chociaż jest to jedyny kraj, w którym można usłyszeć oryginalnie brzmiące spółgłoski podniebienne cofnięte oraz gdzie przestrzega się długości wymowy samogłosek, to np. każde krótkie „a”, występujące na końcu wyrazu, wymawia się tam jak „æ” – zatem „kusumena nena” brzmi bardziej jak „kusumene nene”.

Jak widać, nie istnieje jeden system wymowy pāḷijskiego, jednak przedstawiona powyżej propozycja jest najbardziej prawdopodobna i została przygotowana na podstawie dotychczasowej wiedzy na temat języków indoaryjskich.

Należy jednak pamiętać, że w Tipiṭace są liczne komentarze do tekstów podstawowych. Niektóre z tych komentarzy, czy nawet subkomentarzy, chociaż zapisane zostały w języku pāḷijskim, ma wiele naleciałości regionalnych – w zależności od tego, gdzie powstały (największe zmiany widać w tych z Birmy i Tajlandii). Już w kanonie dostrzec można problemy z zapisem, ich podłożem było nieporozumienie związane z wymową. Abyāpajja / Avyāpajja jest najlepszym tego przykładem. Ponieważ wielu mnichów nie potrafiło wymówić „b”, przyjęło się niepoprawne zapisywanie tego słowa jako „avyāpajja”. Tak więc fakt, że coś jest zapisane w Tipiṭace, nie oznacza, że jest starożytne lub zostało spisane około I wieku przed Chrystusem. Ten błąd jest zapewne znacznie późniejszy, prawdopodobnie powstał w Birmie około X wieku lub później.

ZAPIS

Kilka osób ze środowisk naukowych może krytykować taki zapis i odmianę transliteracji słów pāḷijskich, jednak spolszczone formy są według mnie bardzo nieprecyzyjne. Dla wielu polskich badaczy nie ma żadnej różnicy między długim „ā” i krótkim „a” – zapisują obie formy jako zwykłe „a”. Ignorując tę, zdawałoby się, mało znaczącą regułę, można, wedle polskich kół naukowych, używać wyłącznie form spolszczonych (czasem podając transliterację naukową przy pierwszym zastosowaniu). Jednakże łatwo wtedy o nieporozumienia, na przykład, gdy w tekście pojawia się często słowo „bala”, ponieważ może się ono odnosić do pāḷijskiego wyrazu bala [wym. bala] oznaczającego siłę, moc lub bāla [wym. baala] – głupiec.

Właściwe zapisywanie terminów, zgodnie z pāḷijskim oryginałem, jest niezbędne także, gdy chcemy poprawnie je wymawiać. Być może niektóre słowa są „zasiedziałe” w polszczyźnie, ale prawdopodobnie powstawały mając za przykład błędną, czasem uproszczoną wymowę. Na szczęście w pāḷijskim nie ma słowa „budda”, które znaczyłoby coś zupełnie innego niż Buddha, Przebudzony. Czasem to subtelne przydechowe „h” zmienia znaczenie dwóch podobnie brzmiących, aczkolwiek znaczeniowo diametralnie różnych słów, na przykład: damma [wym. damma – poskramiać] oraz Dhamma [wym. dʰamma – nauka, prawo], albo kāma [wym. kaama – pragnienie przyjemności zmysłowych] i khama [wym. kʰama – cierpliwy]. Dodatkowo w języku polskim akcent wyrazowy pada zwykle na przedostatnią sylabę, co może powodować dalsze komplikacje, ponieważ w takiej sytuacji w wymowie słowa pāḷijskiego dochodzi do wydłużenia samogłoski w tej sylabie. Przykładowo słowo majjhima [wym. ma-dźʰima – środek, średni, pomiędzy] przez niektórych wymawiane jest błędnie „madżdżima”, gdzie akcent pada na „i”, wydłużając tę samogłoskę, zgodnie z językiem polskim, ale niezgodnie z oryginałem. Przykładów jest wiele, jak choćby podany wyżej bala/bāla czy mana [wym. mana – umysł, intelekt] i māna [wym. maana – mierzenie się z innymi, wysoka/niska samoocena].

Oprócz tego proponowany przeze mnie zapis może odróżniać teksty theravādy od tekstów innych tradycji buddyjskich, co jest pomocne, gdyż już samo to informuje, z jaką szkołą dany autor jest związany lub z której tradycji buddyjskiej czerpał, pisząc dany fragment. Nie chodzi tu o faworyzowanie konkretnej szkoły czy sztuczne podziały, a o przejrzystość, ponieważ doktryny odmiennych szkół buddyjskich czasami zasadniczo się różnią. Dzięki temu nie trzeba będzie wysilać pamięci, przyporządkowując nazwisko autora do tradycji. Gdy w tekstach mowa jest o naukach kanonu pāḷijskiego lub wczesnych szkół, zapis zawiera pāḷijską terminologię, natomiast gdy chodzi o tekst lub termin wywodzący się z późniejszych szkół, używam zapisu sanskryckiego (dharma, nirvāṇa etc.).

Ponieważ używam międzynarodowego zapisu pāḷijskiego, czytelnik będzie mógł łatwo sprawdzić konkretne terminy w słownikach (głównie zagranicznych). Poznanie transliteracji międzynarodowej może pomóc w zgłębianiu wiedzy, podczas gdy spolszczenia mogą w tym przeszkadzać i powodować liczne nieporozumienia – mam nadzieję, że wykazałem to powyżej.

Niektóre terminy zapisywane są dużą literą, co może dziwić, ale ma to znaczenie ze względu na odróżnienie ich od określeń pospolitych. Na przykład: Właściwa Mowa jest częścią Szlachetnej Ośmiorakiej Ścieżki, podczas gdy właściwa mowa jest zwykłą mową, która jest odpowiednia. Albo rozróżnienie Dhamma / dhamma, gdzie Dhamma zwykle znaczy Naukę Buddhy, podczas gdy dhamma oznacza rzecz, pewną przejawiającą się rzeczywistość. Różnice w zapisie pāḷijskiego terminu dużą i małą literą są wyjaśniane w przypisach i opisach haseł słownikowych. Jeśli jest to polskie tłumaczenie, pisane dużą, będzie to zwykle nazwa, tytuł wyrażający szacunek i tym podobne. Zatem Szlachetny oznacza wyłącznie kogoś, kto osiągnął jeden ze stopni świętości (Ariya), ale już szlachetny to przymiotnik znaczący tylko kogoś szlachetnego, w potocznym sensie.

Używam form pāḷijskich, nie spolszczeń, ale odmieniam je zgodnie z prawami języka polskiego. Przykładowa deklinacja wybranych terminów pāḷijskich:

M. dukkha (krzywda) sutta (mowa) Buddha (Przebudzony) sukha (przyjemność)
D. dukkhi sutty Buddhy sukhi
C. dukksze sutcie Buddzie suksze
B. dukkhę suttę Buddhę sukhę
N. dukkhą suttą Buddhą sukhą
M. dukksze sutcie Buddzie suksze
W. dukkho! sutto! Buddho! sukho!

REGUŁY WYMOWY

W opisach przykładowych nagrań audio przy każdym terminie znajduje się nawias kwadratowy, w którym podane są instrukcje wymowy. Jeśli w wyrazie pāḷijskim występują samogłoski „a”, „i”, „u”, należy wymawiać je krótko, zaś „ā”, „ī”, „ū” wydłuża się w wymowie, „e” i „o” są zwykle wymawiane długo. Powtórzenie samogłoski w nawiasie kwadratowym oznacza, że powinno się ją wymawiać dłużej. Na przykład: deva [wym. deewa – bóstwo], dāna [wym. daana – dawanie]. Niektóre podwójne spółgłoski powinno się wymawiać jak jedną, robiąc przed tym krótką pauzę, oznaczoną w nawiasie dywizem „-”, na przykład: patta [wym. pa-ta – miska żebracza], Nibbāna [wym. ni-baana – Nieuwiązanie, Wygaszenie]. Niektóre podwójne spółgłoski zaliczane w języku polskim do półotwartych należy wydłużyć w wymowie, wtedy powtórzenie spółgłoski w nawiasie kwadratowym oznacza, tak jak w przypadku długich samogłosek, wydłużenie wymowy, na przykład: paññā [wym. pańńaa – mądrość], kamma [wym. kamma – czyn, intencja]. Przydechowe „h” pisane jest zgodnie z międzynarodowym alfabetem fonetycznym (IPA), na przykład: Bhagavant [wym. bʰagawant – Błogosławiony], Dhamma [wym. dʰamma – natura, prawo, zjawisko]. Spółgłoski „ṅ”/„ṃ” zapisuję symbolem „ŋ”, na przykład: saṅgha [wym. saŋgʰa – społeczność mnisia], evaṃ [wym. eewaŋ – oto, w ten sposób]. Grupy spółgłosek podniebiennych (cofniętych – zwanych również cerebralnymi lub szczytowymi): ṭ, ṭh, ḍ, ḍh, ṇ, oraz ḷ nie oznaczam w nawiasie, ponieważ są na tyle trudne w wymowie, że większość specjalistów nie potrafi dosłyszeć subtelności z nimi związanych, będą zatem zaznaczone w transliteracji, ale nie będę oznaczał ich w polskiej wymowie. Osoby potrafiące je wymawiać powinny odczytywać je poprawnie, tak jak są zapisane w pāḷijskim.

plik opis
plik audio Różnica między długimi i krótkimi samogłoskami w słowach bala [wym. bala – siła, moc] oraz bāla [wym. baala – głupiec], a także mana [wym. mana – umysł, intelekt] oraz māna [wym. maana – mierzenie się z innymi, wysoka/niska samoocena], silā [wym. silaa – kamień] oraz sīla [wym. siila – moralność, charakter], pura [wym. pura – przed] oraz pūra [wym. puura – pełny]
plik audio Różnica między pojedynczymi i podwójnymi spółgłoskami w słowach rata [wym. rata – uradowany, zadowolony] oraz ratta [wym. ra-ta – zabarwiony, czerwony]
plik audio Przykład przydechowego "h" w słowach damma [wym. damma - poskramiać] oraz Dhamma [wym. dʰamma - nauka, prawo], a także tatta [wym. ta-ta - gorący, płynny metal, prawda] oraz tattha [wym. ta-tʰa - tam, wtedy], a także jana [wym. dziana - istoty, ludzie] oraz jhāna [wym. dźʰaana - wchłonięcie medytacyjne], a także saṅkāra [wym. saŋkaara - śmieci] oraz saṅkhāra [wym. saŋkʰaara - wytworzenie]
plik audio Różnica między przydechowym "h" i długim "a" w słowach kāma [wym. kaama – pragnienie przyjemności zmysłowych] oraz khama [wym. kʰama – cierpliwy]
plik audio Różnica między "j" i "c" w słowach jarati [wym. dźarati - starzeć się] oraz carati [wym. ćarati - wędrować] a także majjhima [wym. ma-dźʰima – środek, średni, pomiędzy] oraz icchā [wym. i-ćʰaa - chęć, chcenie]
plik audio Samogłoski „ā”, „ī”, „ū” „e” i „o” są wymawiane długo za wyjątkiem sytuacji, gdzie występują przed podwójną spółgłoską, np.: deva (długie „e”) — mettā (krótkie „e”); loka (długie „o”) — phoṭṭhabbā (krótkie „o”); sāta (długe a) - sāttha (krótkie a).
plik audio przykład właściwej wymowy spółgłoski „ṅ”/„ṃ” zapisywanej symbolem „ŋ”, na przykład: Saṅgha [wym. saŋgʰa – społeczność mnisia], evaṃ [wym. eewaŋ – oto, w ten sposób].
plik audio przykład właściwej wymowy spółgłosek podniebiennych (cofniętych), na przykład: Ṭhānissaro [wym. tʰaanissaroo - imię mnicha], ḍasati [wym. dasati] saḷāyatana [wym. salaajatana – sześć podstaw zmysłowych], paṭicca-samuppāda [wym. pati-cia samu-paada - współzależne powstawanie], vaḍḍhi [wym. wa-dʰi - wzrost, dobrobyt]
plik audio Przykład recytacji: Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa. (Hołd Jemu, Błogosławionemu, Godnemu Doskonale Samoprzebudzonemu.)
plik audio Przykład recytacji: Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi. Dutiyampi Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Dutiyampi Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Dutiyampi Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Tatiyampi Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Tatiyampi Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Tatiyampi Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi. (Przyjmuję schronienie w Buddzie, Przyjmuję schronienie w Dhammie, Przyjmuję schronienie w Saṅdze. Po raz drugi przyjmuję schronienie w Buddzie, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Dhammie, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Saṅdze. Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Buddzie, Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Dhammie, Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Saṅdze.)
plik audio Przykład recytacji: Itipi so bhagavā, arahaṃ, sammā-sambuddho, vijjā-caraṇa-sampanno, sugato, lokavidū, anuttaro purisa-damma-sārathi, satthā deva-manussānaṃ, buddho, bhagavāti. (Taki jest On, Błogosławiony, godny, w pełni samoprzebudzony, mający doskonałą wiedzę i usposobienie, spełniony, znawca światów, niezrównany przewodnik osób chcących opanowania, nauczyciel dev i ludzi, przebudzony, błogosławiony). Vatthūpama Sutta – MN.007
plik audio Przykład recytacji: Svākkhāto bhagavatā dhammo, sandiṭṭhiko, akāliko, ehipassiko, opanayiko, paccattaṃ veditabbo viññūhi. (Dobrze objaśniona jest Dhamma Błogosławionego, przejawia się tu i teraz, daje natychmiastowe rezultaty, zaprasza każdego, aby przyszedł i sam zobaczył, przybliża do ostatecznego celu, powinna być poznana samodzielnie przez każdego pojętnego człowieka). Vatthūpama Sutta – MN.007
plik audio Przykład recytacji: Supaṭipanno bhagavato sāvaka-Saṅgho, ujupaṭipanno bhagavato sāvaka-Saṅgho, ñāyapaṭipanno bhagavato sāvaka-Saṅgho, sāmīci-paṭipanno bhagavato sāvakaSaṅgho, yad idaṃ cattāri purisayugāni, aṭṭha-purisa-puggalā, esa bhagavato sāvaka Saṅgho, āhuneyyo, pahuneyyo, dakkhiṇeyyo, añjalikaraṇiyyo, anuttaraṃ puññakkhetaṃ lokassā ti. (Saṅgha uczniów Błogosławionego praktykuje w dobry sposób, Saṅgha uczniów Błogosławionego praktykuje w rzetelny sposób, Saṅgha uczniów Błogosławionego praktykuje w prawidłowy sposób, Saṅgha uczniów Błogosławionego praktykuje we właściwy sposób – niniejsze cztery pary ludzi, osiem poszczególnych typów ludzi – tym jest Saṅgha uczniów Błogosławionego, godna podarunków, godna gościnności, godna ofiarowań, powinno się jej okazywać szacunek, jest nieporównywalnym polem zasług dla świata). Vatthūpama Sutta – MN.007
plik audio Przykład recytacji: āyudo balado dhīro, vaṇṇado paṭibhānado. sukhassa dātā medhāvī, sukhaṃ so adhigacchati. āyuṃ datvā balaṃ vaṇṇaṃ, sukhañca paṭibhānakaṃ. dīghāyu yasavā hoti, yattha yatthūpapajjatī. (Mądrym jest dawca życia, siły dawca, dawca urody, pojmowania dawca, przezornym jest szczęście dający, gdyż jest on także szczęście osiągający. Dawszy życie, siłę i urodę, szczęście i pojmowanie, długi jego żywot i sława, gdziekolwiek się pojawia). Bhojana Sutta – AN.05.037
plik audio Przykład recytacji: atthi, bhikkhave, ajātaṃ abhūtaṃ akataṃ asaṅkhataṃ. no cetaṃ, bhikkhave, abhavissa ajātaṃ abhūtaṃ akataṃ asaṅkhataṃ, nayidha jātassa bhūtassa katassa saṅkhatassa nissaraṇaṃ paññāyetha. yasmā ca kho, bhikkhave, atthi ajātaṃ abhūtaṃ akataṃ asaṅkhataṃ, tasmā jātassa bhūtassa katassa saṅkhatassa nissaraṇaṃ paññāyatīti. (Istnieje, mnisi, Niezrodzone, Niepowstałe, Nieuczynione, Niewytworzone. Gdyby, mnisi, nie było Niezrodzonego, Niepowstałego, Nieuczynionego, Niewytworzonego, nie byłoby ucieczki od tego, co zrodzone, powstałe, uczynione i wytworzone. Lecz ponieważ, mnisi, istnieje Niezrodzone, Niepowstałe, Nieuczynione, Niewytworzone, istnieje ucieczka od tego, co zrodzone, powstałe, uczynione i wytworzone). Tatiyanibbānapaṭisaṃyutta Sutta – Uda.73

O autorze

pio.JPG

Piotr Jagodziński
zobacz inne publikacje autora

Piotr Jagodziński - ur. 2 lipca 1980 roku - twórca (2007) i redaktor naczelny portalu Sasana.pl - w 2009 w Birmie pod przewodnictwem Ashin Tejaniya wyświęcony na mnicha buddyjskiego jako Vilāsa Bhikkhu, uzyskał dyplom na Uniwersytecie Theravādy (I.T.B.M.U.), po roku przeniósł się na Sri Lankę, gdzie między innymi odbył odosobnienie z Ajahnem Brahmavamso. W 2011 zrzucił mnisie szaty, pozostając świeckim wyznawcą - upāsaka. W 2016 po raz wtóry wdział mnisie szaty w klasztorze Sāsanārakkha, w Malezji, i dostał od swojego nauczyciela nowe imię - Vilāsadhammika. W 2017, po raz wtóry zrzucił mnisie szaty. Po okresie podróży po świecie i robieniu filmów dokumentalnych, wrócił do Polski i obecnie tłumaczy sutty kanonu pāḷijskiego w projekcie, który można wesprzeć tutaj: https://patronite.pl/TheravadaPL


Poleć nas i podziel się tym artykułem z innymi: Facebook

Chcąc wykorzystać część lub całość tego dzieła, należy używać licencji GFDL: Udziela się zgody na kopiowanie, dystrybucję lub/i modyfikację tego tekstu na warunkach licencji GNU Free Documentation License w wersji 1.2 lub nowszej, opublikowanej przez Free Software Foundation.

gnu.svg.png

Można także użyć następującej licencji Creative Commons: Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 3.0

cc.png

Źródło: Przepisane z dokumentu dostarczonego przez autora.

Autor: Piotr Jagodziński

Image0001%20%281%29.png

Podoba Ci się ten artykuł? Dołącz do nas lub wesprzyj nas finansowo.
POMÓŻ FUNDACJI "THERAVADA"
(KRS: 0000464215, NIP: 5223006901, Regon: 146715622)
KONTO BANKOWE: 89 2030 0045 1110 0000 0270 1020