Procedura przyjęcia osoby do Saṅghi w tradycji Theravāda stawała się z czasem coraz bardziej skomplikowana. Istnieją trzy etapy w rozwoju tych formalności, każda z nich ustanowiona przez Buddhę w odpowiedzi na zaistniałe okoliczności.

W początkowych latach trwania Sāsany Błogosławionego, gdy ktoś chciał dołączyć do społeczności, Buddha zwykł mówić „ehi bhikkhu” (przyjdź/powstań bhikkhu). Tyle wystarczyło, by osoba taka mogła być uznawana od tamtej pory za mnicha. Gdy społeczność zaczęła się rozrastać, Buddha zaczął wysyłać bhikkhów w różne strony świata, by nauczali Dhammy. Jeśli ktoś z odległych krain chciał dołączyć do Saṅghi, musiał przybyć przed oblicze Błogosławionego, by ten mógł przyjąć chętnego do zakonu. Powodowało to sporo niedogodności; drogi w tamtych czasach nie były najlepsze, zwykle podróżowano pieszo, dość spore odległości dzieliły różne kraje, w związku z czym Buddha zezwolił, by jego uczniowie sami przyjmowali nowych aplikantów, używając formuły przyjęcia trzech klejnotów (Buddhy, Dhammy i Saṅghi) jako schronień. Była to druga faza rozwoju, trzecią jest praktykowana do dnia dzisiejszego procedura formalnej transakcji Saṅghi (kammavācā).

Jeszcze za czasów Buddhy, jak i po jego Parinibbānie zasady i formalności związane z przyjęciem do Saṅghi rozwijano i zmieniano, w odpowiedzi na różne zdarzenia, o których więcej można dowiedzieć się, czytając teksty kanonu. Nawet po spisaniu kanonu pāḷijskiego różne nikāye (grupy, szkoły) wewnątrz Theravādy tworzyły nowe dodatki do aktu przyjęcia. Trzecia faza oznaczała zatem przejęcie odpowiedzialności i obowiązków związanych z procedurami przez Saṅghę.

Przyjęcie nowego mnicha dzieli się zwyczajowo na dwie ceremonie: 1. wywędrowanie z domu w bezdomność (pabbajjā) 2. przyjęcie do Saṅghi (upasampadā). Tradycyjnie uznaje się, że pierwsza z procedur jest warunkiem do starania się o drugą. W kanonie jednak nie ma o tym wzmianki. Transakcja przyjęcia (upasampadā) została sformułowana przed ustanowieniem ceremonii wędrowca (pabbajjā). Nawet po skodyfikowaniu wywędrowania nie było nigdzie wspomniane, że jest to preludium do przyjęcia. Warto także zaznaczyć, że wyjście z domu w bezdomność to starożytny ryt, sięgający jeszcze czasów praindoeuropejskich. Jeśli więc ktoś miał już status pabbajjā w innej tradycji, prawdopodobnie było ono respektowane i nie powtarzał procedury.

Status wędrowca (pabbajjā) oznacza wyjście z domu w bezdomność, stanie się sāmaṇerą, zgolenie brody i włosów na głowie, włożenie szat, przyjęcie schronienia w trzech klejnotach i rozpoczęcie treningu dziesięciu wskazań. Przyjęcie (upasampadā) oznacza natomiast stanie się pełnoprawnym bhikkhu, przyjęcie 227 reguł dla mężczyzn i 311 dla kobiet (bhikkhuṇī).

Poniżej kilka istotnych punktów wartych krótkiego omówienia:

1. Wywędrowanie (pabbajjā) nie jest transakcją Saṅghi, podczas gdy przyjęcie (upasampadā) jest. Oznacza to, że teoretycznie pojedynczy mnich może dać pabbajjā aplikantowi, który stanie się dzięki temu sāmaṇerą. Oprócz tego, przyjęcie musi odbyć się w obecności co najmniej 5 mnichów w sīmā (sali specjalnie do tego przeznaczonej), natomiast wywędrowanie nie musi spełniać tych warunków.

2. Nowicjusz (sāmaṇera) to de facto osoba świecka, która przyjęła 10 wskazań i ubiera się jak mnich. W czasach Buddhy nie było wielu dorosłych sāmaṇerów (wzmianki o takowych, poniżej). W związku z tym nowicjat był głównie przeznaczony dla osób poniżej 20 roku życia (19 i 6 miesięcy będąc precyzyjnym, ponieważ lata liczone są od poczęcia, z lekkim nawiasem błędu). Zatem pozostawanie w szatach jako sāmaṇera przez rok (lub więcej) nie jest skodyfikowane w Vinayi, jest więc wyłącznie decyzją danej Saṅghi (np. Leśna Tradycja w Tajlandii) lub zwyczajom w danym kraju, klasztorze. Pozostawanie dorosłym nowicjuszem rodzi kilka problemów i konfuzji. Sāmaṇera ubiera się identycznie jak bhikkhu, jednak nie przestrzega wszystkich 227 reguł, zatem teoretycznie może robić więcej rzeczy, których mnich musi się wystrzegać. Konfuzja wynikać może także z tego, że na przykład sāmaṇera może (choć z pewnością nie powinien) zacząć całować się pokątnie ze swoją byłą dziewczyną, albo ścinać lub wyrywać rośliny. Taki widok (i inne podobne przypadki) wśród świeckiej społeczności może wzbudzić spore oburzenie, choć de facto, z vinayicznego punktu widzenia nie złamał on żadnego wskazania. Co więcej, jeśli sāmaṇera złamie któreś ze wskazań, może zawsze przyjąć je ponownie następnego dnia. Jest kilka wyjątków, gdy sāmaṇera złamawszy pewne prawa moralne nie może już być ani sāmaṇerą ani bhikkhu – bez wchodzenia w szczegóły. Dlatego poniższe przedstawienie procedury to połączone dwie ceremonie, odbywające się jedna po drugiej, tego samego dnia. Natomiast zaznaczony jest moment zakończenia formalności potrzebnych do stania się sāmaṇerą i dalej kontynuowany jest akt przyjęcia jako bhikkhu. Ostatnim argumentem przeciwko dorosłym sāmaṇerom to fakt, że w Vinayi jedynym wyjątkiem, gdy tak się dzieje jest przypadek mnicha, który złamał jedno (lub więcej) z czterech reguł pārājika. Taki mnich nie może być już nigdy (w tym życiu) bhikkhu, natomiast jeśli będzie chciał, może być sāmaṇerą. Zatem jak widać bycie dorosłym nowicjuszem w dawnych czasach było raczej kojarzone z występkiem, którego nie można już naprawić.

3. Istnieją pewne czynniki dyskwalifikujące zarówno nowicjuszy, jak i mnichów, o których więcej przeczytać można choćby w dziele „The Buddhist Monastic Code” autorstwa Thanissaro Bhikkhu. Widać to choćby podczas ceremonii przyjęcia i pytań zadawanych przed zgromadzeniem. Warto też nadmienić istnienie czterech innych okoliczności dyskwalifikujących:
a) jeśli kandydata cechuje zaburzenie płci
b) jeśli popełnił jakikolwiek z 5 czynów tzw ānantarika-kamma
c) jeśli poważnie zaszkodził Dhamma-Vinayi
d) jeśli jest zwierzęciem

4. Zarówno w wywędrowaniu, jak i w przyjęciu, w grupie mnichów musi być jeden, który będzie upajjhāya (dosł. „ten, do którego się podeszło”, mentor, nauczyciel). Jest to mnich, który spełnia kilka warunków. Podstawowym jest to, że jest on bhikkhu przynajmniej od 10 lat (ma za sobą 10 vassa - pór deszczowych) oraz jest obeznany w regule (Vinayi).

5. Należy także rozróżnić upajjhāya od ācariya. Gdy chodzi o pabbajjā (wywędrowanie) upajjhāya może różnić się od tego, który będzie podczas upasampadā (przyjęcia do Saṅghi). Upajjhāya jest mentorem na resztę życia dla przyjętego bhikkhu. Liczy się oczywiście nauczyciel z ceremonii przyjęcia, a nie wywędrowania (o ile byli to różni nauczyciele). Mimo że nowy bhikkhu przez pierwsze 5 lat jest zobowiązany do nissaya – polegania na nauczycielu, to nawet po zakończeniu tego treningu powinien wypełniać wobec swego upajjhāya obowiązki tak jakby był nowicjuszem, nawet gdy obaj będą starszymi mnichami. Zatem nissaya dotyczy mentora, który przyjął mnicha do społeczności zakonnej (upasampadā). Może się natomiast zdarzyć, że nowy bhikkhu będzie niezadowolony ze swego nauczyciela, nie mając do niego szacunku, zaufania, nie rozwijając się przy nim lub, co jest także możliwe, ale zazwyczaj to raczej nauczyciel nie jest zadowolony z ucznia i każe mu odejść. Wtedy taki bhikkhu musi znaleźć ācariya – nauczyciela. Mnich ma na to kilka dni, ācariya musi posiadać te same lub podobne kwalifikacje co upajjhāya, jest więc niejako substytutem dla pierwotnego przyjmującego. Mnich powinien polegać na nowym ācariya w ten sam sposób jak na upajjhāya, tak, by dokończyć swój 5-letni trening.

6. Okres polegania (nissaya) zwykle kończy się po minimalnie 5 latach. Natomiast jeśli mnich nie wytrenował pewnych cech powinien pozostać z nauczycielem dłużej. Minimalne wymagania, które bhikkhu powinien wyrobić w sobie, by móc samodzielnie podróżować i decydować o tym, gdzie się zatrzyma i spędzi deszcze (vassa) są następujące:
a) musi być obeznany w: suttach, medytacji, recytacjach, etc.
b) znać obie pāṭimokkhy (dla bhikkhu i bhikkhuṇī)
c) wiedzieć, co jest wykroczeniem, a co nie
d) wiedzieć, co jest lekkim, a co ciężkim wykroczeniem
e) wiedzieć, jak znosi się wykroczenia

7. Nowo przyjęty mnich powinien posiadać niezbędne rekwizyty bhikkhu. Ustanawiane są jako jego jedyny dobytek, po zakończeniu formalnej ceremonii. Buddha zezwolił członkom Saṅghi na posiadanie trzech szat oraz kilku materiałów użytecznych w trakcie mnisiego życia. Poza tymi trzema podstawowymi szatami mnich nie powinien mieć żadnych innych, a jeśli dostanie jakieś (np. od świeckich wyznawców) i nie odda starych (biorąc nowe) lub nie odda nowych (pozostając przy starych szatach), po 10 dniach przetrzymywania będzie łamał regułę. Może natomiast współdzielić własność z innym mnichem, o czym więcej w kanonie lub „BMC” Thanissaro Bhikkhu.

8. Końcowe instrukcje odnośnie czterech polegań (nissayā) i czterech zakazanych działań (akaraṇīyāni) oznaczają, że kandydaci na mnichów nie muszą znać całej Vinayi i nie muszą być ekspertami w Regule. Powinni natomiast znać te podstawy, które złamane, dyskwalifikują ich z życia w społeczności zakonnej. Wskazane jest natomiast, by aplikanci poznali wcześniej kontekst zasad i reguł, z którymi będą żyć przez resztę życia.

9. Pāḷijska wersja i polskie tłumaczenie procedury pabbajjā i upasampadā bazują na wersji sformułowanej w klasztorze Sāsanārakkha, w Malezji, odnośnie grupowych ceremonii. Zwyczajowo wersja pāḷijska wymienia inne, standardowe imiona, gdzie dla pojedynczej ceremonii Khemako jest aplikantem, a Jotiko nauczycielem. Tak skonstruowane teksty dostają mnisi biorący udział w ceremonii i muszą na miejscu dokonywać odmiany przez przypadki (języka pāḷijskiego) prawdziwych imion nauczyciela i ucznia. Gdy przyjmowanych jest dwóch lub trzech mnichów, formuła zawiera imiona Dhīro i Abhayo jako standardowe oraz Suvaco jako nauczyciela. Autor pozwolił sobie zostawić zmienione imiona, które zostały użyte w trakcie jego ceremonii wywędrowania i przyjęcia. Vilāsadhammika znaczyć może „piękno natury/Nauczania”, Jotidhammika znaczy „jasność nauczania”, „bystry z natury”, natomiast Ariyadhammika może oznaczać „Nauka Szlachetnych”, „szlachetny z natury”.

Pabbajjā

1. Warunki wstępne kandydatów są spełnione:
(a) pozostawali postulantami/sāmaṇerami przez odpowiednią ilość czasu (w zależności od klasztoru, tradycji i opata)
(b) wszelkie dobra materialne i własność (pieniądze, pojazdy, nieruchomości, etc.) zostały oddane/odstąpione,
(c) brak schorzeń skóry oraz innych chronicznych dolegliwości,
(d) brak deformacji cielesnych,
(e) żadnych większych wykroczeń kryminalnych czy długów,
(f) żadnych innych uwarunkowań dyskwalifikujących (podanych w Vinayi),
(g) zgoda rodziców.

2. Kompletny zestaw rekwizytów, który Upajjhāya daje postulantom/sāmaṇerom w trakcie ceremonii:
(a) górna szata
(b) dolna szata
(c) miska żebracza i torba na nią
(d) yam (mniejsza torba)
(e) pasek
(f) igła i nici
(g) klapki

oraz jeśli jest to także upasampadā:

(a) saṅghāṭi (zewnętrzna szata)
(b) nisīdana (materiał, na którym się siada)
(c) filtr do wody

Jeśli jest to wyłącznie pabbajjā – odpowiednio wykwalifikowany mnich, będący Upajjhāya siada na podwyższeniu.

Jeśli jest to jednocześnie pabbajjā oraz upasampadā - Saṅgha zbiera się w Sīmā-sala.

Usiadłszy, wszyscy składają pokłon Buddzie i recytują „Namo tassa…” trzy razy.

Postulanci zbliżają się do zgromadzenia bhikkhów i składają pokłon Saṅghattherze.

Postulanci składają pokłon swojemu Upajjhāya (jeśli nie jest on Saṅghattherą) i proszą o odpuszczenie, kucając (ukkuṭika) i trzymając dłonie w añjalī.

Khamāpana Prośba o odpuszczenie
Postulant: Karotha bhante okāsaṃ, ahaṃ vo khamāpetu·kāmo. Dajcie mi, Bhante, okazać moją potrzebę na twoje odpuszczenie.
Upajjhāya: Vadethāvuso. Mów, āvuso.
P: Dvārat·tayena kataṃ, sabbaṃ accayaṃ khamatha me bhante. Bhante, odpuść mi wszelkie przekroczenia poczynione trojakimi drzwiami.
U: Khamāmi. Khamitabbaṃ. Odpuszczam, niech będzie mi odpuszczone.
P: Sādhu bhante khamāmi. Sādhu, bhante, odpuszczam.
U: Sukhitā homa, viruḷhā Buddha-sāsane. Obyśmy byli szczęśliwi, wzrastając w Sāsanie Buddhy.
P: Evamatthu bhante. Niechaj tak będzie, bhante.

Postulanci, kucając (ukkuṭika) i trzymając dłonie w añjalī, proszą o pabbajjā od swojego Upajjhāya.

Pabbajjā Yācana Błaganie o wędrowca (1)
P: Yathā yathāhaṃ bhante, bhagavatā dhammaṃ desitaṃ ājānāmi, Bhante, tak jak rozumiem Dhammę nauczaną przez Błogosławionego,
agāraṃ ajjhāvasatā, nie jest łatwym, dla kogoś w domu przebywającego,
brahma·cariyaṃ carituṃ. wieść doskonale spełniony, doskonale oczyszczony, niczym muszla wygładzony, święty żywot.
Icchāmahaṃ bhante, ohita·kesamassu, kāsāyāni vatthāni acchādetvā, agārasmā anagāriyaṃ pabbajituṃ. Bhante, ze zgoloną brodą i włosami, chciałbym, okrywszy się barwionymi łachami, wywędrować z domu w bezdomność.
Labheyyāhaṃ bhante, imasmiṃ dhamma·vinaye pabbajjaṃ. Pozwól mi, Bhante, zostać wędrowcem w tej Dhammavinayi.
Pabbājetu maṃ bhante, anukampaṃ upādāya. Ze współczucia, Bhante, przyjmij mnie jako wędrowca.

Upajjhāya wygłasza krótką mowę na temat doniosłości wywędrowania z domu w bezdomność.

Upajjhāya daje każdemu z postulantów komplet szat do przebrania (postulanci oddalają się, Upajjhāya lub inny mnich mogą pomóc postulantom przebrać się).

U: Sādhu āvuso. Imāni kāsāyāni vatthāni gahetvā acchādetha. Sādhu, āvuso. Weź te barwione łachy i okryj się nimi.
P: Āma, bhante. Tak, Bhante.

Postulanci, ubrani w mnisie szaty, zbliżają się do zgromadzenia bhikkhów i ponownie składają pokłon Saṅghattherze.

Postulanci, kucając (ukkuṭika) i trzymając dłonie w añjalī, proszą o pabbajjā (2) od swojego Upajjhāya.

Pabbajjā Yācana Błaganie o wędrowca (2)
P: Yathā yathāhaṃ bhante, bhagavatā dhammaṃ desitaṃ ājānāmi, Bhante, tak jak rozumiem Dhammę nauczaną przez Błogosławionego,
nayidaṃ sukaraṃ agāraṃ ajjhāvasatā, nie jest łatwym, dla kogoś w domu przebywającego,
ekanta·paripuṇṇaṃ, ekanta·parisuddhaṃ, saṅkha·likhitaṃ, brahma·cariyaṃ carituṃ. wieść doskonale spełniony, doskonale oczyszczony, niczym muszla wygładzony, święty żywot.
Icchāmahaṃ bhante, ohita·kesamassu, nivattha·kāsāya·vattho, agārasmā anagāriyaṃ pabbajituṃ. Bhante, ze zgoloną brodą i włosami, chciałbym, odziany barwionymi łachami, wywędrować z domu w bezdomność.
Labheyyāhaṃ bhante, imasmiṃ dhamma·vinaye pabbajjaṃ. Pozwól mi, Bhante, zostać wędrowcem w tej Dhammavinayi.
Pabbājetu maṃ bhante, anukampaṃ upādāya. Ze współczucia, Bhante, przyjmij mnie jako wędrowca.

Upajjhāya powtarza trzy razy, postulanci powtarzają za nim dopiero po trzecim powtórzeniu, także trzy razy.

U: Tena hi āvuso yamahaṃ vadāmi taṃ vadetha. Zatem, āvuso, co ja mówię, i wy to mówcie.
P: Āma, bhante. Tak, Bhante
U / P: Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa. Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa. Namo tassa bhagavato arahato sammā-sambuddhassa. Hołd Jemu, Błogosławionemu, Godnemu, Doskonale-samo-przebudzonemu. Hołd Jemu, Błogosławionemu, Godnemu, Doskonale-Samo-przebudzonemu. Hołd Jemu, Błogosławionemu, Godnemu, Doskonale-samo-przebudzonemu.

Upajjhāya daje Tisaraṇa, postulanci powtarzają za nim, wers za wersem. Pierwsza recytacja ze spółgłoską „ṃ” (niggahīta) z otwartymi ustami.

U / P: Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Przyjmuję schronienie w Buddzie,
Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Przyjmuję schronienie w Dhammie,
Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Przyjmuję schronienie w Saṅdze,
Dutiyampi Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Buddzie,
Dutiyampi Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Dhammie,
Dutiyampi Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Saṅdze,
Tatiyampi Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Buddzie,
Tatiyampi Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Dhammie,
Tatiyampi Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi. Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Saṅdze.

Upajjhāya daje Tisaraṇa, postulanci powtarzają za nim, wers za wersem. Druga recytacja ze spółgłoską „ṃ” (niggahīta) z zamkniętymi ustami.

U / P: Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Przyjmuję schronienie w Buddzie,
Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Przyjmuję schronienie w Dhammie,
Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Przyjmuję schronienie w Saṅdze
Dutiyampi Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Buddzie,
Dutiyampi Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Dhammie,
Dutiyampi Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz drugi przyjmuję schronienie w Saṅdze,
Tatiyampi Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Buddzie,
Tatiyampi Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Dhammie,
Tatiyampi Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi. Po raz trzeci przyjmuję schronienie w Saṅdze.

Upajjhāya wyjaśnia, że wywędrowanie z domu w bezdomność zostało dopełnione, ponieważ obie strony poprawnie wymówiły Trzy Schronienia (Tisaraṇa). Następnie recytowanych jest dziesięć wskazań, które sāmaṇera ma przestrzegać. Nowo wyświęceni sāmaṇerzy powtarzają poszczególne wskazanie za swoim Upajjhāya.

Sāmaṇerānaṁ Dasa Sikkhapadāni Dziesięć podstaw treningu dla sāmaṇerów
U: Dasasu sikkhāpadesu sāmaṇerehi sikkhitabbaṁ. Katame dasa? Yamahaṁ vadāmi taṁ vadetha. W dziesięciu podstawach treningu sāmaṇerzy powinni się trenować. Których dziesięciu? Co ja mówię, i wy to mówcie.
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
U / S: Pāṇātipātā veramaṇī, Powstrzymywanie się od zabijania żywych istot,
adinnādānā veramaṇī, powstrzymywanie się od brania tego, co nie zostało dane,
abrahma·cariyā veramaṇī, powstrzymywanie się od wszelkiej aktywności seksualnej,
musāvādā veramaṇī, powstrzymywanie się od fałszywej mowy,
surā·meraya-majjap·pamādaṭ·ṭhānā veramaṇī, powstrzymywanie się od spożywania destylowanych i sfermentowanych trunków, które są przyczyną braku dbałości,
vikāla·bhojanā veramaṇī, powstrzymywanie się od jedzenia w nieodpowiednim czasie,
nacca·gīta·vādita·visūka-dassanā veramaṇī, powstrzymywanie się od tańców, śpiewów, muzyki, oglądania przedstawień rozrywkowych,
mālā·gandha·vilepana-dhāraṇa·maṇḍana-vibhūsanaṭ·ṭhānā veramaṇī, powstrzymywanie się od zdobienia ciała ornamentami, używania perfum i upiększania kosmetykami,
uccāsayana·mahāsayanā veramaṇī, powstrzymywanie się od korzystania z wysokich i dużych łoży,
jātarūpa·rajata·paṭiggahaṇā veramaṇī. powstrzymywania się od przyjmowania złota i srebra.
U: Imesu dasasu sikkhā·padesu sāmaṇerehi sikkhitabbaṁ W tych dziesięciu podstawach treningu sāmaṇerzy powinni się trenować.
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.

Jeśli jest to wyłącznie pabbajjā, nowo wyświęceni sāmaṇerzy proszą, by móc stać się formalnie uczniami Upajjhāya.

S: Upajjhāyo me bhante hohi. Bhante, bądź moim Upajjhāyą.
U: Pāsādikena sampādetha. Starajcie się z zadowoleniem.
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.

Upasampadā

Jeśli jest to wyświęcenie na bhikkhu, sāmaṇerzy po wypowiedzeniu powyższej, formalnej prośby zostają poinformowani o tym, jakie nazwy mają ich trzy szaty, podana i postawiona obok nich jest także miska żebracza, oraz pozostałe akcesoria i rekwizyty bhikkhów, co potwierdzają mówiąc: “Evaṃ bhante”.

Upajjhāya prosi sāmaṇerów, by oddalili się od zgromadzenie na pewną odległość. Sāmaṇerzy składają pokłon i wychodzą tyłem, nie odwracając się plecami do Saṅghi.

Kompetentny bhikkhu zostaje wyznaczony jako Instruktor (Anusāsaka), który będąc wśród zgromadzenia bhikkhów prosi Saṅghę o zgodę na poinstruowanie kandydatów.

Anusāsaka·sammuti Zgoda na Instruktora
Suṇātu me, bhante, Saṅgho. Vilāsadhammiko ca Jotidhammiko ca Āyasmato Ariyadhammikassa upasampadāpekkhā. Yadi Saṅghassa pattakallaṁ, ahaṁ Vilāsadhammikañca Jotidhammikañca anusāseyyaṁ. Niech Saṅgha Czcigodnych mnie usłyszy. Vilāsadhammika i Jotidhammika są chcącymi przyjęcia postulantami Czcigodnego Ariyadhammiki. Jeśli Saṅgha osiągnęła gotowość, poinstruowałbym Vilāsadhammikę i Jotidhammikę.

Anusāsaka oddala się od zgromadzenia, by poinstruować aplikantów.

A: Suṇasi (Vilāsadhammika / Jotidhammika) ayan-te sacca-kālo bhūta-kālo. Yaṃ jātaṃ taṃ saṅgha-majjhe pucchante. Santaṃ atthīti vattabbaṃ. Asantaṃ n'atthīti vattabbaṃ. Mā kho vitthāsi. Mā kho maṅku ahosi. Evan-taṃ pucchissanti: Santi te evarūpā ābādhā? Słuchaj, Vilāsadhammika / Jotidhammika, teraz jest czas na prawdę, czas na to, co faktyczne. To co się wydarzyło, będzie zapytane wśród Saṅghi. To co jest, powinno być powiedziane, że jest. To co nie jest, powinno być powiedziane, że nie jest. Nie wstydź się. Nie bądź zmieszany. Zapytają tak oto: czy istnieją u ciebie tego rodzaju dolegliwość?
A: Kuṭṭhaṃ? Trąd?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Gaṇḍo? Czyraki?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Kilāso? Wypryski?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Soso? Gruźlica?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Apamāro? Epilepsja?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Manusso'si? Jesteś człowiekiem?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Puriso'si? Jesteś mężczyzną?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Bhujisso'si? Jesteś wolnym (od niewoli, więzienia, ubezwłasnowolnienia, etc)?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Anaṇo'si? Jesteś bez długów?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: N'asi rāja-bhaṭo? Jesteś zwolniony ze służby państwowej?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Anuññāto'si mātā-pitūhi? Masz zgodę matki i ojca?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Paripuṇṇa-vīsati vasso'si? Masz ukończone dwadzieścia lat?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Paripuṇṇan-te patta-cīvaraṃ? Masz gotową miskę i szaty?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Kin-nāmo'si? Jakie jest twoje imię?
S: Ahaṃ bhante Vilāsadhammika/Jotidhammika nāma. Bhante, moje imię to Vilāsadhammika/Jotidhammika.
A: Ko nāma te upajjhāyo? Jakie jest imię twojego Upajjhāya?
S: Upajjhāyo me bhante āyasmā Ariyadhammika nāma. Bhante, imię mojego Upajjhāya to Czcigodny Ariyadhammika.

Anusāsaka powraca do zgromadzenia jako pierwszy, ogłaszając Saṅdze, że poinstruował sāmaṇerów i wnosi o transakcję przyjęcia ich.

Osāraṇa·ñatti Wniosek o przywrócenie
A: Suṇātu me, bhante, Saṅgho. Vilāsadhammiko ca Jotidhammiko ca Āyasmato Ariyadhammikassa upasampadāpekkhā. Anusiṭṭhā te mayā. Yadi Saṅghassa pattakallaṁ, Vilāsadhammiko ca Jotidhammiko ca āgaccheyyuṁ. Niech Saṅgha Czcigodnych mnie usłyszy. Vilāsadhammika i Jotidhammika są chcącymi przyjęcia postulantami Czcigodnego Ariyadhammiki. Poinstruowałem ich. Jeśli Saṅgha osiągnęła gotowość, Vilāsadhammika i Jotidhammika podeszliby.

Anusāsaka przywołuje sāmaṇerów, by podeszli do zgromadzenia.

Sāmaṇerzy podchodzą, składają pokłon Saṅdze, kucają (ukkuṭika) z dłońmi złożonymi w añjalī i błagają o upasampadę (przyjęcie).

Upasampadā·yācana Błaganie o przyjęcie
S: Saṅghaṁ bhante upasampadaṁ yācāmi. Ullumpatu maṁ bhante, Saṅgho anukampaṁ upādāya. Bhante, błagam Saṅghę o przyjęcie. Niech Saṅgha ze współczucia mi pomoże.
Dutiyampi bhante Saṅghaṁ upasampadaṁ yācāmi. Ullumpatu maṁ bhante, Saṅgho anukampaṁ upādāya. Po raz drugi Bhante, błagam Saṅghę o przyjęcie. Niech Saṅgha ze współczucia mi pomoże.
Tatiyampi bhante Saṅghaṁ upasampadaṁ yācāmi. Ullumpatu maṁ bhante, Saṅgho anukampaṁ upādāya. Po raz trzeci Bhante, błagam Saṅghę o przyjęcie. Niech Saṅgha ze współczucia mi pomoże.

Sāmaṇerowie pozostają w kuckach (ukkuṭika) i kompetentny bhikkhu wyznacza siebie jako Przepytujący (Pucchaka) wśród Saṅghi. Zwykle Przepytujący (Pucchaka) jest tym samym mnichem co Instruktor (Anusāsaka).

Pucchaka·sammuti Zgoda na Przepytującego
A: Suṇātu me, bhante, Saṅgho. Ayañca Vilāsadhammiko ayañca Jotidhammiko Āyasmato Ariyadhammikassa upasampadāpekkhā. Yadi Saṅghassa pattakallaṁ, ahaṁ Vilāsadhammikañca Jotidhammikañca antarāyike dhamme puccheyyaṁ. Niech Saṅgha Czcigodnych mnie usłyszy. Vilāsadhammika i Jotidhammika są chcącymi przyjęcia postulantami Czcigodnego Ariyadhammiki. Jeśli Saṅgha osiągnęła gotowość, wypytałbym Vilāsadhammikę i Jotidhammikę o czynniki ograniczające.

Pucchaka sprawdza kwalifikacje sāmaṇerów.

A: Suṇasi (Vilāsadhammika / Jotidhammika) ayan-te sacca-kālo bhūta-kālo. Yaṃ jātaṃ taṃ saṅgha-majjhe pucchante. Santaṃ atthīti vattabbaṃ. Asantaṃ n'atthīti vattabbaṃ. Mā kho vitthāsi. Mā kho maṅku ahosi. Evan-taṃ pucchissanti: Santi te evarūpā ābādhā? Słuchaj, Vilāsadhammika / Jotidhammika, teraz jest czas na prawdę, czas na to co faktyczne. To co się wydarzyło, będzie zapytane wśród Saṅghi. To co jest, powinno być powiedziane, że jest. To co nie jest, powinno być powiedziane, że nie jest. Nie wstydź się. Nie bądź zmieszany. Zapytają tak oto: czy istnieją u ciebie tego rodzaju dolegliwość?
A: Kuṭṭhaṃ? Trąd?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Gaṇḍo? Czyraki?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Kilāso? Wypryski?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Soso? Gruźlica?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Apamāro? Epilepsja?
S: N'atthi, bhante. Nie, Bhante.
A: Manusso'si? Jesteś człowiekiem?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Puriso'si? Jesteś mężczyzną?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Bhujisso'si? Jesteś wolnym (od niewoli, więzienia, ubezwłasnowolnienia, etc)?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Anaṇo'si? Jesteś bez długów?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: N'asi rāja-bhaṭo? Jesteś zwolniony ze służby państwowej?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Anuññāto'si mātā-pitūhi? Masz zgodę matki i ojca?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Paripuṇṇa-vīsati vasso'si? Masz ukończone dwadzieścia lat?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Paripuṇṇan-te patta-cīvaraṃ? Masz gotową miskę i szaty?
S: Āma, bhante. Tak, Bhante.
A: Kin-nāmo'si? Jakie jest twoje imię?
S: Ahaṃ bhante Vilāsadhammika/Jotidhammika nāma. Bhante, moje imię to Vilāsadhammika/Jotidhammika.
A: Ko nāma te upajjhāyo? Jakie jest imię twojego Upajjhāya?
S: Upajjhāyo me bhante āyasmā Ariyadhammika nāma. Bhante, imię mojego Upajjhāya to Czcigodny Ariyadhammika.

Tworzą się trzy grupy, każda idealnie zawiera po trzech mnichów, którzy są w stanie odczytywać kammavācā według właściwej, międzynarodowej wymowy pāḷijskiego. Ich imiona i ilość Vassa (pór deszczowych), wraz z pełną liczbą uczestniczących mnichów są zapisywane. Każda grupa recytuje Upasampadā Kammavācā (transakcję przyjęcia) w trzech oddzielnych sesjach.

Upasampadā Kammavācā Transakcja przyjęcia
Suṇātu me, bhante, Saṅgho. Ayañca Vilāsadhammiko ayañca Jotidhammiko Āyasmato Ariyadhammikassa upasampadāpekkhā, parisuddhā antarāyikehi dhammehi. Paripuṇṇaṁ tesaṁ pattacīvaraṁ. Vilāsadhammiko ca Jotidhammiko ca Saṅghaṁ upasampadaṁ yācanti Āyasmatā Ariyadhammikena upajjhāyena. Yadi Saṅghassa pattakallaṁ, Saṅgho Vilāsadhammikañca Jotidhammikañca upasampādeyya Āyasmatā Ariyadhammikena upajjhāyena. Esā ñatti. Niech Saṅgha Czcigodnych mnie usłyszy. Vilāsadhammika i Jotidhammika są chcącymi przyjęcia postulantami Czcigodnego Ariyadhammiki, są wolni od czynników ograniczających. Mają gotową miskę i szaty. Vilāsadhammika i Jotidhammika błagają o przyjęcie do Saṅghi, mając Czcigodnego Ariyadhammikę jako upajjhāyę. Jeśli Saṅgha osiągnęła gotowość, przyjąłbym Vilāsadhammikę i Jotidhammikę mających Czcigodnego Ariyadhammikę jako upajjhāyę. Taki jest wniosek.
Suṇātu me, bhante, Saṅgho. Ayañca Vilāsadhammiko ayañca Jotidhammiko Āyasmato Ariyadhammikassa upasampadāpekkhā, parisuddhā antarāyikehi dhammehi. Paripuṇṇaṁ tesaṁ pattacīvaraṁ. Vilāsadhammiko ca Jotidhammiko ca Saṅghaṁ upasampadaṁ yācanti Āyasmatā Ariyadhammikena upajjhāyena. Saṅgho Vilāsadhammikañca Jotidhammikañca upasampādeti Āyasmatā Ariyadhammikena upajjhāyena. Yassāyasmato khamati Vilāsadhammikassa ca Jotidhammikassa ca upasampadā Āyasmatā Ariyadhammikena upajjhāyena, so tuṇhassa; yassa nakkhamati, so bhāseyya. Niech Saṅgha Czcigodnych mnie usłyszy. Vilāsadhammika i Jotidhammika są chcącymi przyjęcia postulantami Czcigodnego Ariyadhammiki, są wolni od czynników ograniczających. Mają gotową miskę i szaty. Vilāsadhammika i Jotidhammika błagają o przyjęcie do Saṅghi, mając Czcigodnego Ariyadhammikę jako upajjhāyę. Vilāsadhammika i Jotidhammika są przyjmowani do Saṅghi, mając Czcigodnego Ariyadhammikę jako upajjhāyę. Ten z czcigodnych, kto przychyla się do tego, by przyjąć Vilāsadhammikę i Jotidhammikę, mając Czcigodnego Ariyadhammikę jako upajjhāyę, niech potwierdzi milczeniem, ten kto się nie przychyla, niech się wypowie.
Dutiyampi etamatthaṁ vadāmi… Po raz drugi to wypowiadam…
Tatiyampi etamatthaṁ vadāmi… Po raz trzeci to wypowiadam…
Upasampannā Saṅghena Vilāsadhammiko ca Jotidhammiko ca Āyasmatā Ariyadhammikena upajjhāyena. Khamati Saṅghassa, tasmā tuṇhī. Evametaṁ dhārayāmi. Vilāsadhammika i Jotidhammika zostali przyjęci przez Saṅghę, mając Czcigodnego Ariyadhammikę jako upajjhāyę. Saṅgha się do tego przychyla, dlatego potwierdza to milczeniem. Tak utrzymuję.

Wyznaczony wcześniej mnich rejestruje rok, sezon, miesiąc, fazę księżyca i datę. Dokładny czas jest rejestrowany po zakończeniu każdej sesji.

Upajjhāya instruuje nowych mnichów w zrobieniu kappabindu na swoich nowych szatach oraz w uznaniu swych szat i misek. Upajjhāya przekazuje również inne przedmioty, które są od razu ustalane.

Pattādi·adhiṭṭhāna Ustanawianie miski żebraczej, etc.
Imaṁ (pattaṁ) adhiṭṭhāmi. Ustanawiam tę miskę.
[saṅghāṭiṁ / uttarā·saṅgaṁ / antara-vāsakaṁ / nisīdanaṁ / paccattharaṇaṃ / mukha·puñchana colaṃ / parikkhāra·coḷaṁ] Imāni parikkhāra·coḷāni adhiṭṭhāmi. [zewnętrzną szatę / górną szatę / dolną szatę/ tkaninę do siadania / prześcieradło / tkaninę do wycierania twarzy / dodatkowe tkaniny] Ustanawiam te dodatkowe tkaniny.

Upajjhāya przekazuje pozostałe akcesoria (filtr do wody itp.) nowym mnichom.

Upajjhāya lub jeden z mnichów instruuje nowych mnichów odnośnie czterech polegań (nissayā) i czterech zakazanych działań (akaraṇīyāni), podczas gdy oni słuchają z podniesionymi rękami w añjalī.

U: Piṇḍiyālopa-bhojanaṃ nissāya pabbajjā, tattha vo yāva-jīvaṃ ussāho karaṇīyo. Atireka-lābho saṅgha-bhattaṃ uddesa-bhattaṃ nimantanaṃ salāka-bhattaṃ pakkhikaṃ uposathikaṃ pāṭipadikaṃ. Wywędrowanie polega na pokarmie z jałmużny, przez resztę swojego życia dokładaj ku temu starań. Dodatkowe uprawnienia to: posiłek dla Saṅghi, posiłek dla konkretnej grupy mnichów, posiłek dla mnichów zaproszonych z imienia, pożywienie dane na kartach, posiłek dawany co dwa tygodnie, posiłek w dniu Uposatha, posiłek dzień po Uposacie.
Paṃsukūla-cīvaraṃ nissāya pabbajjā, tattha vo yāva-jīvaṃ ussāho karaṇīyo. Atireka-lābho khomaṃ kappāsikaṃ koseyyaṃ kambalaṃ sāṇaṃ bhaṅgaṃ. Wywędrowanie polega na szatach z porzuconych szmat, przez resztę swojego życia dokładaj ku temu starań. Dodatkowe uprawnienia to: (szaty wykonane z) lnu, bawełny, jedwabiu, wełny, konopi, mieszanki powyższych.
Rukkha-mūla-senāsanaṃ nissāya pabbajjā, tattha vo yāva-jīvaṃ ussāho karaṇīyo. Atireka-lābho vihāro aḍḍhayogo pāsādo hammiyaṃ guhā. Wywędrowanie polega na miejscu spoczynku pod korzeniem drzewa, przez resztę swojego życia dokładaj ku temu starań. Dodatkowe uprawnienia to: budowla z dachem nachylonym po obydwu stronach budynku, budowla z dachem nachylonym po jednej stronie budynku, wysoka rezydencja z kilkoma piętrami, pałac, o dachu z iglicami, budowla o płaskim dachu, jaskinia.
Pūtimutta-bhesajjaṃ nissāya pabbajjā, tattha vo yāva-jīvaṃ ussāho karaṇīyo. Atireka-lābho sappi navanītaṃ telaṃ madhu phāṇitaṃ. Wywędrowanie polega na lekarstwach ze sfermentowanego moczu, przez resztę swojego życia dokładaj ku temu starań. Dodatkowe uprawnienia to: ghee, świeże masło, olej, miód, molasa.
Upasampannena bhikkhunā methuno dhammo na paṭisevitabbo, antamaso tiracchānagatāyapi. Yo bhikkhu methunaṃ dhammaṃ paṭisevati, assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Seyyathāpi nāma puriso sīsacchinno abhabbo tena sarīra-bandhanena jīvituṃ, evam-eva bhikkhu methunaṃ dhammaṃ paṭisevitvā assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Tan-vo yāva-jīvaṃ akaraṇīyaṃ. Przyjęty bhikkhu, nie powinien odbywać stosunków płciowych, bodaj ze zwierzęciem płci żeńskiej. Każdy bhikkhu który odbywa stosunek płciowy, nie jest pustelnikiem, nie jest synem Sakyów. Tak jak osoba z odciętą głową, nie jest w stanie żyć, nawet gdy przymocuje się ją z powrotem do ciała – tak też bhikkhu który odbywa stosunek płciowy, nie jest pustelnikiem, nie jest synem Sakyów. Przez resztę życia jest to dla was niedozwolone.
Upasampannena bhikkhunā adinnaṃ theyya-saṅkhātaṃ na ādātabbaṃ, antamaso tiṇa-salākaṃ upādāya. Yo bhikkhu pādaṃ vā pādārahaṃ vā atireka-pādaṃ vā adinnaṃ theyya-saṅkhātaṃ ādiyati, assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Seyyathāpi nāma paṇḍupalāso bandhana-pamutto abhabbo haritattāya, evam-eva bhikkhu pādaṃ vā pādārahaṃ vā atireka-pādaṃ vā adinnaṃ theyya-saṅkhātaṃ ādiyitvā assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Tan-vo yāva-jīvaṃ akaraṇīyaṃ. Przyjęty bhikkhu, nie powinien brać czegoś, co nie zostało mu dane, co uznawane jest jako kradzież, nawet gdyby było to źdźbło trawy. Każdy bhikkhu który wziął coś, co nie zostało mu dane, co uznawane jest jako kradzież, warte jedno pāda lub więcej niż jedno pāda, nie jest pustelnikiem, nie jest synem Sakyów. Tak jak żółty liść nie jest w stanie się zazielenić, nawet gdy przymocuje się go z powrotem do gałęzi – tak też bhikkhu który wziął coś, co nie zostało mu dane, co uznawane jest jako kradzież, warte jedno pāda lub więcej niż jedno pāda, nie jest pustelnikiem, nie jest synem Sakyów. Przez resztę życia jest to dla was niedozwolone.
Upasampannena bhikkhunā sañcicca pāṇo jīvitā na voropetabbo, antamaso kuntha-kipillikaṃ upādāya. Yo bhikkhu sañcicca manussa-viggahaṃ jīvitā voropeti, antamaso gabbha-pātanaṃ upādāya, assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Seyyathāpi nāma puthusilā dvidhā bhinnā appaṭisandhikā hoti, evam-eva bhikkhu sañcicca manussa-viggahaṃ jīvitā voropetvā, assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Tan-vo yāva-jīvaṃ akaraṇīyaṃ. Przyjęty bhikkhu, nie powinien intencjonalnie pozbawiać oddychającej istoty życia, bodaj byłyby to czarne lub czerwone mrówki. Każdy bhikkhu, który intencjonalnie pozbawia życia człowieka, bodaj byłoby to spowodowanie aborcji, nie jest pustelnikiem, nie jest synem Sakyów. Tak jak przepołowiony kamień nie może być z powrotem złączony – tak też bhikkhu, który intencjonalnie pozbawia życia człowieka, nie jest pustelnikiem, nie jest synem Sakyów. Przez resztę życia jest to dla was niedozwolone.
Upasampannena bhikkhunā uttari-manussa-dhammo na ullapitabbo, antamaso suññāgāre abhiramāmīti. Yo bhikkhu pāpiccho icchā-pakato asantaṃ abhūtaṃ uttari-manussa-dhammaṃ ullapati, jhānaṃ vā vimokkhaṃ vā samādhiṃ vā samāpattiṃ vā maggaṃ vā phalaṃ vā, assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Seyyathāpi nāma tālo matthakacchinno abhabbo puna viruḷhiyā, evam-eva bhikkhu pāpiccho icchā-pakato asantaṃ abhūtaṃ uttari-manussa-dhammaṃ ullapitvā, assamaṇo hoti asakya-puttiyo. Tan-vo yāva-jīvaṃ akaraṇīyaṃ. Przyjęty bhikkhu, nie powinien niezgodnie z prawdą rozpowiadać o swoich wyższych osiągnięciach, nawet mówiąc „lubuję się w pustych pomieszczeniach”. Każdy bhikkhu, który ze złą intencją, przepełniony chciwością – niezgodnie z prawdą rozpowiada o swoich wyższych osiągnięciach – o jhānach, wyzwoleniu, samādhi, osiągnięciach medytacyjnych, osiągnięciu ścieżki lub owocu (Szlachetnych) - nie jest pustelnikiem, nie jest synem Sakyów. Tak jak palma z uciętą koroną, nie jest w stanie dalej rosnąć – tak też bhikkhu, który ze złą intencją, przepełniony chciwością – niezgodnie z prawdą rozpowiada o swoich wyższych osiągnięciach, nie jest synem Sakyów. Przez resztę życia jest to dla was niedozwolone.

O autorze

pio.JPG

Piotr Jagodziński
zobacz inne publikacje autora

Piotr Jagodziński - ur. 2 lipca 1980 roku - twórca (2007) i redaktor naczelny (2007 - 2015) portalu Sasana.pl - w 2009 w Birmie pod przewodnictwem Ashin Tejaniya wyświęcony na mnicha buddyjskiego jako Vilāsa Bhikkhu, uzyskał dyplom na Uniwersytecie Theravādy (I.T.B.M.U.), po roku przeniósł się na Sri Lankę, gdzie między innymi odbył odosobnienie z Ajahnem Brahmavamso. W 2011 zrzucił mnisie szaty, pozostając świeckim wyznawcą - upāsaka. W 2016 po raz wtóry wdział mnisie szaty w klasztorze Sāsanārakkha, w Malezji, i dostał od swojego nauczyciela nowe imię - Vilāsadhammika. W 2017, po raz wtóry zrzucił mnisie szaty. Trzeciego razu, jak się zarzeka, już nie będzie. Jego lokalizacja pozostaje nieznana.

Artykuły o podobnej tematyce:

Sprawdź też TERMINOLOGIĘ


Poleć nas i podziel się tym artykułem z innymi: Facebook

Chcąc wykorzystać część lub całość tego dzieła, należy używać licencji GFDL: Udziela się zgody na kopiowanie, dystrybucję lub/i modyfikację tego tekstu na warunkach licencji GNU Free Documentation License w wersji 1.2 lub nowszej, opublikowanej przez Free Software Foundation.

gnu.svg.png

Można także użyć następującej licencji Creative Commons: Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 3.0

cc.png

Źródło: Przepisane z dokumentu dostarczonego przez autora.

Autor: Piotr Jagodziński

Image0001%20%281%29.png


Podoba Ci się ten artykuł? Dołącz do nas lub wesprzyj nas finansowo.
POMÓŻ FUNDACJI "THERAVADA"
(KRS: 0000464215, NIP: 5223006901, Regon: 146715622)
KONTO BANKOWE: 89 2030 0045 1110 0000 0270 1020